فریاد یک ملت علیه چوبه‌دار؛ ویژه‌برنامه صدمین هفته کارزار نه به اعدام

کارزار «نه به اعدام» به صدمین هفته ایستادگی خود می‌رسد. پخش زنده، در ساعت ۲۰۳۰ به وقت تهران مجموعه‌ای بی‌نظیر از ویدئوهایی که توسط شهروندان شجاع، به صورت مخفیانه و با وجود سرکوب شدید و تهدیدات امنیتی از تمام شهرهای ایران تهیه و ارسال شده است پخش خواهد شد.
🔔 همین حالا روی لینک زیر کلیک کنید و گزینه “Notify Me” را بزنید تا این ویژه‌برنامه مهم را از دست ندهید:
https://youtube.com/live/sHjxxu-V9bg
این فریاد یک ملت است که برای پایان دادن به مجازات اعدام و چوبه‌های دار، متحد شده‌ است

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه اول دی‌ماه ۱۴۰۴ – سه‌شنبه دوم دی‌ماه ۱۴۰۴، کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» به صدمین هفته تداوم خود می‌رسد؛ نقطه‌ای معنادار در مسیر یکی از پایدارترین اشکال اعتراض علیه مجازات اعدام. هم‌زمان با این مناسبت، مجموعه‌ای از ویدئوها به‌صورت پخش زنده درساعت ۲۰۳۰ به وقت تهران منتشر می‌شود؛ تصاویری که توسط شهروندان در شهرهای مختلف، به‌شکل مخفیانه و در شرایطی دشوار ثبت و ارسال شده‌اند. این تصاویر، بازتابی از گستره اجتماعی این اعتراض و نشانه‌ای از تداوم مخالفت با اعدام، علی‌رغم سرکوب و فشارهای امنیتی است.

انتشار این ویدئوها نه‌تنها ابعاد جغرافیایی کارزار را نشان می‌دهد، بلکه بر پیوند میان زندان و جامعه نیز تأکید دارد. پیوندی که هدف آن شکستن انزوای تحمیلی بر زندانیان محکوم به اعدام و انتقال صدای آنان به فضای عمومی است. در این چارچوب، صدمین هفته تنها یک مناسبت عددی نیست، بلکه نمادی از استمرار، مقاومت و تلاش جمعی برای پاسداری از حق زندگی به شمار می‌آید.

اعتراضی سازمان‌یافته در برابر قتل‌های حکومتی

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» با تکیه بر شیوه‌های متنوع کنش اعتراضی، از جمله اعتصاب غذا، همبستگی جمعی میان زندانیان و انتشار منظم بیانیه‌های هفتگی، تلاش کرده است اعتراض به اعدام را از سطح فردی فراتر ببرد. این کنش‌ها، به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که صدای زندانیان محکوم به اعدام را از فضای بسته و کنترل‌شده زندان‌ها به عرصه عمومی منتقل کنند.

هدف این حرکت، صرفاً مخالفت با یک حکم خاص یا پرونده مشخص نیست. کارزار می‌کوشد پیامدهای انسانی، حقوقی و غیرقابل جبران مجازات اعدام را برجسته کند و هم‌زمان گفتمانی انتقادی درباره مشروعیت، کارآمدی و اخلاقی بودن این مجازات شکل دهد. از این منظر، «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را می‌توان شکلی از اعتراض سازمان‌یافته دانست که فراتر از سرنوشت فردی محکومان، به چالش کشیدن ساختارهای مبتنی بر خشونت و دفاع از حق بنیادین زندگی را دنبال می‌کند.

از قزلحصار تا شبکه‌ای فراگیر

این کارزار در آغاز، به‌عنوان کنشی محدود در زندان قزلحصار شکل گرفت؛ واکنشی به شرایط خاص و احکام اعدام صادرشده در آن مقطع. با این حال، در گذر زمان و با تداوم اعتراض، این حرکت توانست دامنه خود را گسترش دهد و به شبکه‌ای هماهنگ از اعتراض علیه اعدام در ده‌ها زندان تبدیل شود.

گسترش کارزار به بیش از ۵۵ زندان در شهرهای مختلف، نشان‌دهنده ظرفیت بالای همبستگی میان زندانیان و همچنین امکان عبور نسبی از محدودیت‌های شدید امنیتی است. آنچه در ابتدا اقدامی پراکنده به نظر می‌رسید، به‌تدریج به حرکتی جمعی بدل شد که توانست مرزهای جغرافیایی و دیوارهای زندان را تا حدی پشت سر بگذارد و به بخشی از گفت‌وگوی عمومی درباره مجازات اعدام تبدیل شود.

صدمین هفته؛ لحظه بازخوانی و مسئولیت‌پذیری

رسیدن به صدمین هفته، فرصتی مهم برای بازخوانی زمینه‌های شکل‌گیری این کارزار، اهداف اعلام‌شده و پیامدهای عملی آن فراهم می‌کند. این مقطع نشان می‌دهد که چگونه کنش زندانیان می‌تواند به یکی از معنادارترین اشکال مقاومت در برابر سیاست‌های کیفری مبتنی بر اعدام تبدیل شود.

هم‌زمان، صدمین هفته زمینه‌ای برای طرح پرسش‌هایی اساسی درباره مسئولیت جامعه، افکار عمومی و نهادهای بین‌المللی ایجاد می‌کند. این پرسش که واکنش‌ها تا چه اندازه مؤثر بوده‌اند و چه ظرفیت‌هایی برای افزایش فشار هماهنگ و هدفمند وجود دارد، به یکی از محورهای اصلی این مقطع بدل شده است. در این چارچوب، کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» نه‌فقط یک اعتراض مستمر، بلکه معیاری برای سنجش تعهد به حق حیات تلقی می‌شود.

مسئولیتی مشترک در برابر حق حیات

صدمین هفته این کارزار، یادآور پایداری و شجاعت زندانیانی است که صد هفته در برابر مجازاتی غیرقابل بازگشت ایستاده‌اند. صد هفته اعتصاب غذا، صد هفته هشدار و صد هفته اعتراض، پیامی روشن دارد: اعدام، فارغ از هر عنوان و توجیه، نقض آشکار حق بنیادین زندگی انسان است.

این حرکت فراتر از یک اعتراض زندان‌محور، نمادی از دفاع از کرامت انسانی است. حمایت از «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» تنها همدردی نیست، بلکه موضع‌گیری اخلاقی و اجتماعی در برابر سیاست‌هایی است که مرگ را به ابزار حکمرانی تبدیل کرده‌اند. در این نگاه، سکوت در برابر اعدام، به‌معنای پذیرش ضمنی این چرخه خشونت تلقی می‌شود.

حرکتی با افق ملی و بین‌المللی

اکنون و با رسیدن به صدمین هفته، این کارزار در آستانه تبدیل‌شدن به مطالبه‌ای فراگیر در سطح ملی و بین‌المللی قرار دارد. تداوم این حرکت نشان داده است که نیروی جمعی می‌تواند صدای عدالت را تقویت کند و توجه افکار عمومی را به پیامدهای اعدام جلب نماید.

در این مسیر، نقش مردم، نهادهای حقوق بشری، رسانه‌ها و دولت‌ها تعیین‌کننده است. همبستگی روشن و قاطع در برابر اجرای احکام اعدام و تلاش برای جایگزین‌های انسانی و قانونی، می‌تواند گامی مؤثر در جهت کاهش خشونت‌های غیرقابل بازگشت باشد.

صدمین هفته «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» یادآور این واقعیت است که کرامت انسان غیرقابل مذاکره است. هر صدا، هر حمایت و هر اقدام، بخشی از مسئولیتی مشترک برای پاسداری از حق زندگی و جلوگیری از تداوم مجازاتی است که بازگشتی ندارد.