محرومیت شیوا اسماعیلی، زندانی سیاسی، از تماس با فرزندانش در زندان اوین؛ مجازاتی برای حمایت از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»

شیوا اسماعیلی، زندانی سیاسی در زندان اوین، به دلیل حمایت از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» از حق تماس تلفنی با فرزندانش محروم شد. این اقدام مصداقی از فشارهای فزاینده بر زندانیان سیاسی و نقض حقوق بشر در ایران است

کانون حقوق بشر ایران، ۱۸ خردادماه ۱۴۰۴ – در ادامه‌ی موج فزاینده فشارهای امنیتی علیه زندانیان سیاسی، شیوا اسماعیلی، زندانی سیاسی محبوس در بند زنان زندان اوین، به دستور مستقیم هدایت‌الله فرزادی، رئیس زندان، از حق تماس تلفنی با فرزندانش محروم شده است. این محرومیت، بنا به گزارش یک منبع مطلع، در پی حمایت خانم اسماعیلی از کارزار اعتراضی «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعمال شده است.

فرزندان خانم اسماعیلی، سیدمهدی وفایی ثانی و سیدعلیرضا وفایی ثانی، هر دو نیز زندانی‌اند و در بند ۸ زندان اوین دوران محکومیت خود را سپری می‌کنند. سیدمهدی با حکم ۶ سال زندان و سیدعلیرضا با حکم ۵ سال حبس، از جمله فعالانی هستند که به اتهاماتی سیاسی محکوم شده‌اند. اکنون، با اجرای این محرومیت، این مادر زندانی از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی یعنی تماس با فرزندان خود نیز محروم شده است.

پیشینه بازداشت و محکومیت شیوا اسماعیلی

شیوا اسماعیلی، متولد ۱۳۴۴، مهندس بازنشسته کشاورزی و ساکن تهران، در آبان ماه ۱۳۹۹ به دلایل سیاسی و بدون شفافیت حقوقی بازداشت شد. او پس از چندین ماه بلاتکلیفی، نهایتاً در ۲۴ اردیبهشت ۱۴۰۲، توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری، به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شد. اتهام منتسب به او «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» عنوان شده است؛ حکمی که بدون حضور وکیل مدافع صادر شد و در ۷ خرداد ۱۴۰۲ به صورت رسمی به وی ابلاغ گردید.

از ابتدای دوران بازداشت تاکنون، اسماعیلی بارها از حق تماس تلفنی، ملاقات حضوری و دسترسی به خدمات اولیه مانند درمان یا مشاوره محروم شده و اکنون نیز حمایت او از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» بهانه‌ی تازه‌ای برای تشدید فشارها علیه او شده است.

هفتاد و یکمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»؛ دعوت از خانواده زندانیان زیر حکم اعدام به شکستن سکوت

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ صدایی که سرکوب می‌شود

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، کارزاری مردمی و رو به گسترش است که با هدف اعتراض به سیاست‌های سرکوبگرانه اعدام در ایران شکل گرفته است. زندانیانی همچون شیوا اسماعیلی که از درون زندان صدای همراهی با این کارزار را بلند کرده‌اند، با محرومیت‌های فزاینده، محدودیت‌های شدیدتر و مجازات‌های مضاعف مواجه شده‌اند.

محروم‌سازی زندانیان سیاسی از حقوق اولیه، به‌ویژه در مواجهه با فعالیت‌های اعتراضی، بار دیگر گویای آن است که نظام قضایی-امنیتی حاکم بر ایران از کوچک‌ترین فریاد حق‌طلبی درون و بیرون زندان‌ها نیز واهمه دارد.

لیان درویش، یکی دیگر از مادران محبوس در زندان اوین — بند زنان زندان اوین

نقض سیستماتیک حقوق بشر و فشار مضاعف بر زنان زندانی

محرومیت شیوا اسماعیلی از تماس با فرزندانش تنها یک نمونه از فشارهایی است که زندانیان سیاسی زن در زندان اوین تجربه می‌کنند. در موارد متعدد گزارش شده است که زندانیان زن، به دلیل فعالیت‌های مدنی، مشارکت در اعتراضات یا حتی ارسال پیام‌هایی در حمایت از جنبش‌های اعتراضی، با محدودیت‌های مضاعف، محرومیت از ملاقات، تماس، مرخصی، و همچنین آزارهای روانی مواجه هستند.

این وضعیت، در کنار شرایط سخت جسمی و روانی حاکم بر بند زنان زندان اوین، عملاً به ابزاری برای شکستن روحیه مقاومت این زنان تبدیل شده است.

نقض حقوق بشر با محرومیت شیوا اسماعیلی از حقوق اولیه یک زندانی

رفتار با شیوا اسماعیلی و فرزندانش، نمونه‌ای گویا از نقض حقوق اولیه زندانیان سیاسی و خانواده‌هایشان است که طبق قوانین بین‌المللی باید محترم شمرده شوند. محروم کردن مادر زندانی از تماس با فرزندان، نه تنها خلاف ماده ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی مبنی بر رفتار انسانی با زندانیان است، بلکه نقض ماده ۱۷ این میثاق نیز محسوب می‌شود که بر منع مداخله خودسرانه در زندگی خصوصی افراد تأکید دارد.

همچنین صدور حکم حبس ۱۰ ساله بدون حضور وکیل مدافع، ناقض آشکار ماده ۱۴ همین میثاق درباره حق دادرسی عادلانه است. فشار بر زندانیان برای خودداری از ابراز عقیده یا همراهی با کارزارهای اعتراضی، نقض ماده ۱۹ این میثاق درباره آزادی بیان است.

محرومیت شیوا اسماعیلی از تماس با فرزندانش، بار دیگر چهره بی‌رحمانه سرکوب درون زندان‌های ایران را به نمایش گذاشت. در حالی که «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» به‌عنوان یک کارزار مردمی و اعتراضی، تلاش دارد به‌گونه‌ای مسالمت‌آمیز به روند غیرانسانی و سیاسی اعدام‌ها اعتراض کند، نظام امنیتی-قضایی، حتی همین حد از صدای مقاومت را نیز با شکنجه سفید پاسخ می‌دهد. سکوت در برابر چنین نقض‌هایی، راه را برای تکرار خشونت هموارتر می‌کند.