شعر تازه پیمان فرح‌آور از زندان لاکان رشت؛ روایت یک زندانی محکوم به اعدام از وطن، رنج و ایستادگی + کلیپ

پیمان فرح‌آور، شاعر گیلک و زندانی سیاسی محکوم به اعدام، در تازه‌ترین سروده خود از درون زندان لاکان رشت، تصویری از رنج مردم، سرکوب، فقر و امید به آزادی ترسیم کرده است

کانون حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۱۷ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ – پیمان فرح‌آور، شاعر و زندانی سیاسی محکوم به اعدام که در زندان لاکان رشت نگهداری می‌شود، شعری تازه از درون زندان منتشر کرده است؛ شعری که در آن از وطن، درد مردم، فقر، سرکوب و ایستادگی سخن گفته می‌شود. این سروده که در بامداد ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ نوشته شده، بازتابی از وضعیت روحی و نگاه اجتماعی پیمان فرح‌آور در شرایطی است که او با حکم اعدام روبه‌روست.

پیمان فرح‌آور؛ شاعر محکوم به اعدام در زندان لاکان رشت

پیمان فرح‌آور، شاعر اهل گیلان، از مردادماه ۱۴۰۳ در بازداشت به‌سر می‌برد و اکنون در زندان لاکان رشت تحت حکم اعدام قرار دارد.

او پیش‌تر از سوی دادگاه انقلاب رشت با اتهام‌هایی از جمله «بغی» و «محاربه» به اعدام محکوم شد؛ حکمی که بنا بر گزارش‌های منتشرشده، در روندی بدون رعایت کامل استانداردهای دادرسی عادلانه صادر شده است.

نزدیکان پیمان فرح‌آور می‌گویند بخش مهمی از مستندات پرونده او به شعرها، ترانه‌ها و فعالیت‌های اجتماعی‌اش مربوط بوده است.

شعری از دل زندان؛ روایت درد، وطن و مقاومت

شعر تازه پیمان فرح‌آور در فضایی سروده شده که او زیر حکم اعدام قرار دارد و با محدودیت‌های گسترده در زندان مواجه است.

در این سروده، مضامینی چون عشق به وطن، رنج کارگران، فشار بر مردم، اعدام، سرکوب و امید به آینده دیده می‌شود.

پیمان فرح‌آور در بخش‌هایی از شعر، از «حکم اعدام گل» و «تسلیت گفتن هر روزه یک شهر» سخن می‌گوید؛ عباراتی که بازتاب فضای سرکوب و افزایش اعدام‌ها در جامعه توصیف شده‌اند.

او همچنین در شعر خود بارها از مردم، کارگران و رنج معیشتی سخن گفته و شعر را به زبان اعتراض اجتماعی نزدیک کرده است.

متن کامل شعر پیمان فرح‌آور

تهمت جنگ من و حضرت حق بهتان بود
پدرت عاشق دلسوخته‌ی یزدان بود

پدرت گفت ندزدید، وطن خانه‌ی ماست
سر فدای وطنم باد که جانانه‌ی ماست

وطنم مادرم ایران منست، جان و دلم
به خدا مادر من جان منست، جان و دلم

پای بیدادگران محکم و ما بر داریم؟
بانک هیهات من‌الذله به لبها داریم

ما برای همه اهل وطن در بندیم
موج اشکیم ولی گریه‌کنان میخندیم

شاد باشید عزیزان وطن، ما هستیم
سرو بودیم و ز بوران بلا نشکستیم

صخره بودیم که طوفان پس طوفان دیدیم
حکم اعدام گل و ضجه‌ی بستان دیدیم

سهم ما درد شد و مرگ و عزاداری و غم
تسلیت گفتن هر روزه‌ی یک شهر به هم

کمرخم شد از این بار گران مردم
وای بر شرم پدر وای ز نان مردم

غم مردم به خداوند جگر می سوزد
به خدایی خداوند پدر می سوزد

جگرم سوخت که غم خواره ی مردم شده ام
جگرم سوخت که آواره‌ی مردم شده‌ام

کارگر باشی و زحمت کش و زندان باشی؟
کارگر باشی و یک اسم از انسان باشی؟

اشک بر صورت این شعر عطش میبارد
خنجر داغ به پیشانی گل میکارد

واژه ها دور من آماده‌ی شورش شده‌اند
چشم ها چشمه ی خون مرده‌ی جوشش شده اند

چشم جنگل نگران قدم کوچک‌خان
شیر زندان خوس گیلانمه جان قوربان

شاد باشید بهاران به چمن می‌آید
شاد باشید که سیمرغ وطن می‌آید

ما بدهکار وطن بوده و هستیم هنوز
عهد با مادر خود را نشکستیم هنوز

سروده شده در تاریخ ۲۱-۱۱-۱۴۰۴
۵ دقیقه بامداد
پیمان فرح‌آور

زندان لاکان – قرنطینه میثاق- یا حق

بازتاب وضعیت زندانیان سیاسی در شعر پیمان فرح‌آور

انتشار این شعر در شرایطی صورت می‌گیرد که نگرانی‌ها درباره وضعیت زندانیان سیاسی محکوم به اعدام افزایش یافته است.

شعر پیمان فرح‌آور از سوی بسیاری از مخاطبان، بازتابی از وضعیت زندانیانی توصیف شده که در سال‌های اخیر با پرونده‌های امنیتی و احکام سنگین روبه‌رو شده‌اند.

در بخش‌هایی از این سروده، واژه‌هایی چون «اعدام»، «زندان»، «درد مردم» و «کارگر» به محور اصلی روایت تبدیل شده‌اند؛ موضوعاتی که نشان می‌دهد شعر برای پیمان فرح‌آور تنها ابزار ادبی نیست، بلکه شکل دیگری از بیان اجتماعی و اعتراضی محسوب می‌شود.

در باره پیمان فرح‌آور

پیمان فرح‌آور، شاعر گیلک و زندانی سیاسی اهل گیلان، از مردادماه ۱۴۰۳ در بازداشت به‌سر می‌برد؛ بازداشتی که با انتقال او به بازداشتگاه اداره اطلاعات آغاز شد و پس از هفته‌ها بازجویی و فشار امنیتی، به زندان لاکان رشت انجامید. او اکنون پس از ماه‌ها بلاتکلیفی و محرومیت از حقوق اولیه، با حکم اعدام روبه‌رو شده است؛ حکمی که بار دیگر توجه‌ها را به روند برخورد امنیتی با فعالان فرهنگی و هنرمندان جلب کرده است.

اتهام‌های امنیتی علیه یک شاعر

پیمان فرح‌آور، ۳۷ ساله، در طول سال‌های گذشته بیشتر با شعرها، ترانه‌ها و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی خود شناخته می‌شد. نزدیکان او می‌گویند بخش مهمی از فعالیت‌هایش در حوزه مسائل اجتماعی، حقوق شهروندی و دغدغه‌های زیست‌محیطی متمرکز بوده است. با این حال، دستگاه قضایی برای او سنگین‌ترین اتهام‌های امنیتی، از جمله «بغی» و «محاربه» را در نظر گرفته است؛ اتهام‌هایی که در سال‌های اخیر بارها علیه زندانیان سیاسی و معترضان به‌کار رفته‌اند.

او در تاریخ ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴ در دادگاهی به ریاست قاضی احمد درویش‌گفتار محاکمه شد؛ جلسه‌ای که بنا بر گزارش‌های منتشرشده، بدون حضور وکیل برگزار شد. در پایان این روند، پیمان فرح‌آور بابت اتهام‌های «بغی» و «محاربه» به اعدام و بابت «تبلیغ علیه نظام» به سه ماه حبس محکوم شد. منابع نزدیک به پرونده می‌گویند روند رسیدگی با ایرادهای جدی حقوقی همراه بوده و استانداردهای دادرسی عادلانه در آن رعایت نشده است.

حکم اعدام او سپس برای دومین بار در شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور تأیید شد؛ موضوعی که نگرانی‌ها درباره اجرای حکم را افزایش داده است. نزدیکان پیمان فرح‌آور تأکید می‌کنند بخش مهمی از مستندات پرونده به اشعار، ترانه‌ها و فعالیت‌های مدنی او مربوط بوده و همین مسئله باعث شده بسیاری، پرونده او را نمونه‌ای از برخورد امنیتی با فعالیت‌های فرهنگی بدانند.

گزارش‌ها و اخبار مرتبط با نقض حقوق بشر در ایران

محرومیت درمانی و وضعیت جسمانی نگران‌کننده

هم‌زمان، وضعیت جسمانی این زندانی سیاسی نیز به یکی از نگرانی‌های جدی خانواده و اطرافیانش تبدیل شده است. پیمان فرح‌آور پیش‌تر تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفته بود و پس از آن به عارضه حساسیت لنفاوی مبتلا شد؛ بیماری‌ای که باعث ایجاد دمل‌های متعدد و دردناک در بخش‌های مختلف بدن او شده است. شدت این عارضه در ناحیه جراحی بیشتر گزارش شده و منابع نزدیک به خانواده او می‌گویند دردهای مداوم، شرایط جسمی وی را به‌شدت دشوار کرده است.

با وجود وضعیت نامناسب جسمانی، مسئولان زندان تاکنون از ارائه خدمات درمانی مؤثر و انتقال او به مراکز درمانی تخصصی خودداری کرده‌اند. ادامه محرومیت درمانی پیمان فرح‌آور، در کنار حکم اعدام و روند قضایی پرابهام، پرونده او را به یکی از نمونه‌های بحث‌برانگیز برخورد با زندانیان سیاسی و فرهنگی تبدیل کرده است.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک