یک‌صد و بیست‌ و هفتمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۷ زندان

در مقابل این سرکوبگری‌ها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سه‌شنبه یادآوری می‌کنند که مجازات اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد

کانون حقوق بشر ایران، سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵ – در یکصد و بیست و هفتمین هفته کارزار«سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، زندانیان سیاسی در ۵۷ زندان سراسر کشور روز سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۴۰۵ با اعتصاب غذا، بار دیگر مخالفت خود را با تداوم صدور و اجرای احکام اعدام اعلام کردند. این کارزار که اکنون به یکی از طولانی‌ترین و گسترده‌ترین حرکت‌های اعتراضی درون زندان‌های ایران تبدیل شده، با وجود فشارهای امنیتی، تهدید، محدودیت‌های ارتباطی و برخوردهای انضباطی همچنان ادامه دارد و هر هفته بر دامنه حمایت از آن افزوده می‌شود.

شرکت‌کنندگان در این کارزار تأکید می‌کنند که اعتراض آنان تنها به دفاع از زندانیان محکوم به اعدام محدود نمی‌شود، بلکه تلاشی برای نگهبانی از حق حیات، کرامت انسانی و عدالت است. آنان مجازات اعدام را ابزاری برای گسترش فضای ارعاب و خاموش کردن صداهای منتقد می‌دانند و بر این باورند که استمرار این حرکت اعتراضی می‌تواند توجه افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری را بیش از پیش به روند رو به افزایش اعدام‌ها جلب کند. به اعتقاد این زندانیان، مخالفت با اعدام بخشی از مبارزه‌ای گسترده‌تر برای دفاع از حقوق بنیادین انسان‌ها و مقابله با چرخه خشونت و سرکوب در جامعه است.

بیانیه کارزار «سه‌‌شنبه‌های نه به اعدام» ؛ هشدار نسبت به گسترش بازداشت‌ها و پرونده‌سازی پس از اعتراضات

در بیانیه کارزار «سه‌‌شنبه‌های نه به اعدام» آمده است که مقامات قضایی از بازداشت ۳ هزار و ۲۹۲ نفر از زمان آغاز جنگ اخیر با اتهام «همکاری با دشمن» خبر داده‌اند. در ادامه این بیانیه با اشاره به روند رسیدگی به پرونده‌های مرتبط با اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ تأکید شده است که هم‌زمان با تشدید برخوردهای امنیتی، شمار زیادی از بازداشت‌شدگان با پرونده‌های قضایی سنگین روبه‌رو هستند. همچنین به تشکیل صدها تا هزاران پرونده قضایی برای معترضان در برخی استان‌ها اشاره شده که از تداوم سیاست برخورد قضایی با معترضان حکایت دارد.

وقتی حتی مزار عزیزان نیز پنهان می‌شود

در بسیاری از پرونده‌های اعدام، رنج خانواده‌ها با اجرای حکم پایان نمی‌یابد. محروم کردن خانواده‌ها از اطلاع درباره محل دفن یا تحویل پیکر عزیزانشان، لایه دیگری از رنج و بی‌عدالتی را رقم می‌زند. روایت پیش‌رو، بازتاب این درد ماندگار و مطالبه دادخواهی خانواده‌هایی است که هنوز در جست‌وجوی نشانی از فرزندان خود هستند. در قسمتی از بیانیه کارزار«سه‌‌شنبه‌های نه به اعدام» با اشاره به فراخوان پدر وحید بنی‌عامریان آمده است:

«در این میان صدای پدری که می‌پرسد : “مزار پسرم کجاست؟” صدایی است که از عمق رنج و بی‌عدالتی برمی‌خیزد؛ پرسش پدر وحید بنی عامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردین امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانواده‌هایی که جسد فرزندانشان را تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شده‌اند. این محرومیت ادامه مجازات پس از مرگ و نقض اشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان می‌یابد و نه حتی اجازه سوگواری می‌یابد.»

متن کامل بیانیه کارزار«سه‌‌شنبه‌های نه به اعدام» در زیر آمده است:

تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۵۷ زندان مختلف در هفته صدوبیست و هفتم

ماشین اعدام و سرکوب حکومت مستبد حاکم همچنان به کار خود ادامه می‌دهد و روزانه شاهد اعدام زندانیان سیاسی و زندانیان جرایم عمومی در سراسر کشور هستیم.

دستگاه قضائیه حکومتی اعلام کرده است که از آغاز جنگ اخیر تاکنون، ۳ هزار و ۲۹۲ نفر را به اتهام «همکاری با دشمن» بازداشت کرده است. این آمار در شرایطی منتشر می‌شود که پس از سرکوب اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای نظامی و امنیتی، روند برخورد با معترضان وارد مرحله تازه‌ای شده و بخش زیادی از دستگیر شدگان در معرض صدور احکام اعدام یا زندان‌های طولانی‌مدت هستند. دادستان ساری گفته ۷۰۰ پرونده علیه معترضان دی ماه تشکیل شده، علم الهدی امام جمعه فاسد مشهد نیز از هزارها پرونده برای دستگیرشدگان قیام دی ماه خبر داده است.

آمار اعدام‌ها در خردادماه سال جاری به حدود ۱۴۰ تن بالغ می‌شود.

کارنامه این حکومت پر از نقض گسترده و آشکار حقوق بشر و استفاده از اعدام به عنوان ابزاری برای سرکوب و ارعاب است. هزاران خانواده در ایران داغدار عزیزانی هستند که در فرایند غیر انسانی قربانی اراده سرکوبگر حکومت شده‌اند. در این میان صدای پدری که می‌پرسد : “مزار پسرم کجاست؟” صدایی است که از عمق رنج و بی‌عدالتی برمی‌خیزد؛ پرسش پدر وحید بنی عامریان، زندانی سیاسی که به همراه پنج زندانی سیاسی دیگر در فروردین امسال در زندان قزلحصار اعدام شد، و دیگر خانواده‌هایی که جسد فرزندانشان را تحویل ندادند تنها یک مطالبه شخصی نیست، بلکه فریاد بسیاری از دادخواهان است که حتی از حق ابتدایی دانستن محل دفن عزیزانشان محروم شده‌اند. این محرومیت ادامه مجازات پس از مرگ و نقض اشکار کرامت انسانی است. جایی که رنج نه پایان می‌یابد و نه حتی اجازه سوگواری می‌یابد.

در مقابل این سرکوبگری‌ها و بربریت قرون وسطایی صدای زندانیان در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همچنان بلند است. آنان بدون توقف هر سه‌شنبه یادآوری می‌کنند که مجازات اعدام باید لغو شود و آزادی و برابری در ایران برقرار گردد.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» سه‌شنبه ۹ تیر ۱۴۰۵ در هفته صدو بیست و هفتم در ۵۷ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند:

زندان اوین(بند های زنان و مردان)، زندان قزلحصار(واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز(بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان(بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت(بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام و

هفته صدوبیست و هفتم

سه‌شنبه ۹تیر ۱۴۰۵

کارزار «سه شنبه های نه به اعدام»