قاسم آبسته؛ اعدام ۱۴ آبان ۱۴۰۲ | زندان قزلحصار کرج

زندانی سیاسی قاسم آبسته؛ اعدام در ۱۴ آبان ۱۴۰۲ در زندان قزلحصار کرج

نام و نام خانوادگی: قاسم آبسته

محل تولد:

ساکن:

تاریخ تولد: ۱۳۵۶

تاریخ آخرین بازداشت: ۱۶ آذر ۱۳۸۸

اتهامات: اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام، افساد فی‌الارض و محاربه

محل زندان: بازداشتگاه اطلاعات ارومیه، زندان اوین، زندان گوهردشت، زندان قزلحصار

محکومیت:‌ اعدام

تاریخ اعدام: ۱۴ آبان ۱۴۰۲

اعدام قاسم آبسته پس از ۱۴ سال بلاتکلیفی و حبس زیر حکم اعدام

انتقال قاسم آبسته به انفرادی و اجرای حکم اعدام

سحرگاه روز یکشنبه ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۲، قاسم آبسته، زندانی عقیدتی – سیاسی اهل سنت، پس از ۱۴ سال زندان و بلاتکلیفی، در زندان قزلحصار کرج اعدام شد. او یک هفته پیش از اجرای حکم، در روز یکشنبه ۷ آبان‌ماه، به سلول انفرادی منتقل شده بود؛ اقدامی که معمولاً مقدمه اجرای حکم اعدام محسوب می‌شود.

منابع حقوق بشری می‌گویند قاسم آبسته طی ماه‌های منتهی به اعدام، دو بار برای اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شده و سپس به بند بازگردانده شده بود؛ روندی که به‌عنوان شکنجه روحی و روانی علیه زندانیان محکوم به اعدام شناخته می‌شود.

قاسم آبسته متولد ۱۳۵۶، متأهل و دارای دو فرزند بود و سال‌های طولانی را در زندان‌های مختلف تحت حکم اعدام سپری کرد.

پرونده‌ای امنیتی علیه زندانیان اهل سنت

قاسم آبسته همراه با شش زندانی اهل سنت دیگر شامل داوود عبداللهی، فرهاد سلیمی، انور خضری، خسرو بشارت، کامران شیخه و ایوب کریمی در سال ۱۳۸۸ بازداشت شد. این هفت زندانی در پرونده‌ای که فعالان حقوق بشر آن را ساخته و پرداخته وزارت اطلاعات می‌دانند، به قتل ماموستا عبدالرحیم تینا، امام جمعه مسجد خلفای راشدین مهاباد، متهم شدند.

اتهام‌های مطرح‌شده علیه آنان شامل «محاربه»، «افساد فی‌الارض»، «اقدام علیه امنیت ملی»، «تبلیغ علیه نظام» و «عضویت در گروه‌های سلفی» بود. زندانیان این پرونده همواره اتهام مشارکت در اقدامات مسلحانه را رد کرده و اعلام کرده بودند که تنها به دلیل فعالیت‌های مذهبی، شرکت در جلسات دینی و انتشار مطالب مذهبی بازداشت شده‌اند.

فعالان حقوق بشر می‌گویند استفاده از اتهام‌های امنیتی و مذهبی علیه شهروندان اهل سنت، طی سال‌های گذشته به ابزاری برای فشار و سرکوب این اقلیت مذهبی تبدیل شده است.

جنایتی دیگر، اعدام زندانی اهل سنت قاسم آبسته پس از ۱۴ سال زندان

شکنجه برای اعتراف اجباری

به گفته زندانیان این پرونده، آنان در دوران بازجویی تحت فشار شدید جسمی و روحی قرار گرفته بودند تا به اتهاماتی که قبول نداشتند اعتراف کنند. منابع نزدیک به خانواده‌ها اعلام کرده‌اند که بازجویان امنیتی تلاش کرده بودند با شکنجه و تهدید، اعترافات اجباری از متهمان بگیرند؛ اعترافاتی که بعدها در روند قضایی مورد استناد قرار گرفت.

فعالان حقوق بشر بارها هشدار داده‌اند که استفاده از شکنجه و اعترافات اجباری در پرونده‌های امنیتی، به‌ویژه علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی، در ساختار قضایی جمهوری اسلامی به یک روند تکرارشونده تبدیل شده است.

صدور و تأیید حکم اعدام

این هفت زندانی اهل سنت در اسفندماه ۱۳۹۴ توسط شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی محمد مقیسه به اعدام محکوم شدند. اگرچه این حکم ابتدا در دیوان عالی کشور نقض شد، اما پرونده برای رسیدگی مجدد به شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی ارجاع شد.

شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب در خردادماه ۱۳۹۷ بار دیگر قاسم آبسته و شش هم‌پرونده‌ای او را به اتهام «افساد فی‌الارض» به اعدام محکوم کرد. بر اساس گزارش‌ها، این حکم با فشار اداره اطلاعات ارومیه، این بار در شعبه ۴۱ دیوان عالی کشور تأیید و در بهمن‌ماه ۱۳۹۸ به وکیل پرونده ابلاغ شد.

فعالان حقوق بشر می‌گویند دادگاه‌های انقلاب در پرونده‌های سیاسی و مذهبی، استقلال قضایی ندارند و تحت نفوذ مستقیم نهادهای امنیتی عمل می‌کنند.

بیماری سرطان قاسم آبسته در دوران زندان

قاسم آبسته در طول سال‌های حبس، شرایط دشوار جسمی را نیز تحمل کرد. او در سال ۱۳۹۷ در زندان به سرطان تیروئید مبتلا شد و با وجود وضعیت نامناسب جسمی، سال‌ها تحت حکم اعدام باقی ماند.

منابع حقوق بشری می‌گویند رسیدگی درمانی به وضعیت او محدود و ناکافی بوده است.

او سرانجام در مردادماه ۱۴۰۲، هم‌زمان با انتقال گروهی از زندانیان از زندان گوهردشت کرج، به زندان قزلحصار منتقل شد؛ زندانی‌ای که طی سال‌های اخیر به یکی از مراکز اصلی اجرای احکام اعدام تبدیل شده است.

قاسم آبسته؛ ۱۴ سال انتظار برای مرگ

فعالان حقوق بشر می‌گویند نگه داشتن زندانیان برای سال‌های طولانی زیر حکم اعدام، نوعی شکنجه روانی مستمر محسوب می‌شود. قاسم آبسته ۱۴ سال در زندان و در انتظار اجرای حکم سپری کرد؛ سال‌هایی که با بازجویی، فشار امنیتی، بیماری، انتقال میان زندان‌ها و بی‌ثباتی دائمی همراه بود.

اعدام او بار دیگر نگرانی‌ها درباره وضعیت زندانیان سیاسی و عقیدتی اهل سنت در ایران را افزایش داده و واکنش گسترده فعالان حقوق بشر را در پی داشته است.