غلامرضا خسروی نمونه و آموزگار مقاومت در زندان

غلامرضا خسروی نامی است مترادف با ایستادگی و تسلیم ناپذیری در برابر جانیان در زندان.

به مناسبت سالگرد پرواز شهید راه آزادی غلامرضا خسروی از کانون حقوق بشر ایران، بی شک مقاومت جوانان آزادیخواه ایران در این دوران و مقاومت آنان در برابر دیکتاتوری، سرخم نکردن جوانان در زندان و بوسه زدن بر طناب دار، نتیجه تسلیم ناپذیری نسلی است که غلامرضا خسروی یکی از نمونه های آن است.

فرزندان مردم ایران مجیدرضا رهنورد، محسن شکاری، سیدمحمد حسینی، مهدی کرمی، مجید کاظمی، صالح میرهاشمی و سعید یعقوبی که ظالمانه به دار آویخته شدند، درس مقاومت را از نسلی آموخته اند که غلامرضا خسروی یکی از ستارگان آسمان آنست.
این سلسله به هم پیوسته می رود تا روزی ریشه دیکتاتوری دینی حاکم بر کشورمان ایران را از جای برکنده به زباله دان تاریخ بیفکند.

شهید راه آزادی غلامرضا خسروی سوادجانی، پس از سالهای طولانی شکنجه و اسارت در ۱۱ خردادماه سال ۹۳ در زندان گوهردشت حلق‌آویز شد. مأموران زندان در طول سالهای زندان، وی را تحت شدیدترین فشار و شکنجه‌ها قرار دادند تا او را وادار به تسلیم کنند. اما این زندانی سیاسی تا آخرین ساعتهایی که در سلول انفرادی دست و پایش در زنجیر بود، در برابر دیکتاتوری و استبداد ولایت فقیه به بهای جانش ایستاد و مقاومت کرد.

غلامرضا خسروی در حالی که ۱۶ سال بیشتر نداشت دستگیر شد. وی ۴ سال را در زندان سپاه پاسداران در کازرون و یک سال را هم در زندان عادل آباد شیراز گذراند و سرانجام در مرداد سال ۶۵ آزاد شد.

غلامرضا در زمستان سال ۸۶ در شهر رفسنجان، به اتهام «محاربه و به جرم هواداری از سازمان مجاهدین» بازداشت شد. وی ابتدا به تحمل ۳ سال حبس قطعی و ۳ سال حبس تعلیقی محکوم گردید، ولی با برگزاری دادگاه تجدیدنظر، اتهام محاربه علیه وی مطرح و سرانجام حکم اعدام او صادر گردید و سپس در یازدهم خرداد سال ۹۳ این حکم به اجرا درآمد.

روز پیش از اعدام، عفو بين الملل از مقام های ايران خواسته بود تا اجرای حکم اعدام غلامرضا خسروی را متوقف سازند.عفو بين الملل تصريح کرده بود، غلامرضا خسروی برخلاف قوانين بين المللی و همچنين قوانين جمهوری اسلامی از حق دادگاهی عادلانه برخوردار نبوده است.

زندانی سیاسی سعید ماسوری، یکی از هم بندیان غلامرضا خسروی در شب اعدام وی در زندان گوهردشت در مطلبی چنین نوشت:

«با سلام و درودی به بلندای تاریخ، ساعت دو و نیم شب است، یکشنبه ١١خرداد ٩٣، ای کاش که تو این نامه را برای من می‌نوشتی، ای کاش!
می‌دانم که هنوز زنده‌ای و احتمالاً ایستاده به نماز، بدون ذره‌یی تزلزل و بی‌ هیچ شک و تردیدی، همان طور که حسرت یک کلمه تأسف و پشیمانی را حتی در ازای جانت، به ‌رغم همه اصرارهایشان، بر دل آنها گذاشتی و طبق معمول می‌خوانی که: «الحمد للّه الّذی هدانا لهذا». (سپاس خدا را که ما را به این مقام راهنمایی کرد. (سوره اعراف ایه ٤٢).

راستی الآن با خود و خدای خود چه می‌گویی؟ شاید با خود می‌خوانی: «من المؤمنین رجال صدقوا ما عاهدوا اللّه علیه فمنهم من قضیٰ نحبه و منهم من ینتظر و ما بدّلوا تبدیلًا» (و از مومنان گروهی بر عهد و میثاق خود وفا کردند و گروهی دیگر در صف انتظارند بدون هیچ تغییر و تبدیلی. (سوره احزاب آیه ٢٣)
و تو اکنون و تا لحظاتی دیگر از صف منتظرین به صف وفا کنندگان به عهد و میثاق در می‌آیی. «و یا لیتنی کنت معک» (ای کاش من هم با تو بودم). و رستگار می ‌شدم که رستگاری ما جز در سرافراز و سربلند نگه‌ داشتن ملت و آیینمان نبوده و نیست، تا آنچه که از مردممان دریغ شده به آنها برگردانیم.
برادر عزیزم غلامرضا!
دیگر مطمئن شدم که هرگز این نامه را نخواهی خواند چون اخبار، خبر اعدام تو را به‌عنوان یک «منافق» و «جاسوس بیگانه» خبر داد. خوشا به سعادتت که همان اتهاماتی را بر تو زدند که به مولایمان علی و سرورمان حسین می بستند و بر فراز پل بغداد بر پیشوایمان امام موسی کاظم و خلاصه بر همه انسانهای آزاده و آزادیخواه».