یورش به خانواده پژمان توبره ریزی و مرگ نامادری وی

بنا به گزارش‌های رسیده پیش از برگزاری مراسم ختم، مأموران امنیتی خانواده پژمان توبره ریزی را تهدید کرده بودند تا علت مرگ را ناشی از حمله نیروهای امنیتی اعلام نکنند

کانون حقوق بشر ایران، شنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۴ – دوشنبه شب ۲۳ تیرماه، مأموران وزارت اطلاعات با یورش ناگهانی به منزل پدری زندانی سیاسی پژمان توبره ریزی، فضای وحشت و رعب شدیدی برای اعضای این خانواده ایجاد کردند. این اقدام خشونت‌آمیز در حالی صورت گرفت که هدف اصلی مأموران، دستگیری برادر کوچکتر پژمان توبره ریزی و کشف سلاح عنوان شده بود. با این حال، پس از ساعت‌ها تفتیش و تخریب وسایل خانه، هیچ‌گونه مدرک یا سلاحی یافت نشد. مأموران در نهایت تنها به ضبط دو دستگاه تلفن همراه اکتفا کرده و منزل را ترک کردند.

زندانی سیاسی پژمان توبره ریزی، ۳۲ ساله اهل کرمانشاه است که پیش از بمباران در زندان اوین زندانی بود. وی در حال حاضر در زندان فشافویه است. وی به دلیل نارسایی قلبی در زندان تحت فشار مضاعف است اما مقامات زندان فشافویه از رسیدگی پزشکی به وی خودداری می‌کنند.

سکته و فوت نامادری بیمار در جریان یورش

در جریان این یورش وحشیانه، خانم فریبا احمدی، نامادری پژمان توبره ریزی که به دلیل ابتلا به سرطان در منزل بستری بود، دچار حمله قلبی (سکته) شد و در همان شب جان خود را از دست داد. به گفته منابع نزدیک به خانواده، وضعیت جسمانی خانم احمدی به دلیل بیماری بسیار وخیم بوده و فشار ناشی از ورود ناگهانی مأموران مسلح و تخریب وسایل منزل، باعث تشدید وضعیت او و در نهایت فوتش شد.

خاکسپاری تحت تدابیر امنیتی

مراسم خاکسپاری خانم فریبا احمدی، روز سه‌شنبه ۲۴ تیرماه در روستای بیله‌وار از توابع کرمانشاه برگزار شد. در این مراسم که با حضور اعضای خانواده، دوستان و آشنایان همراه بود، نیروهای امنیتی نیز برای کنترل فضا و جلوگیری از سردادن هرگونه شعار ضدحکومتی حضور داشتند.

شاهدان عینی گزارش داده‌اند که پیش از برگزاری مراسم، مأموران امنیتی خانواده پژمان توبره ریزی را تهدید کرده بودند تا علت مرگ را ناشی از حمله نیروهای امنیتی اعلام نکنند. آن‌ها هشدار داده بودند که هرگونه اطلاع‌رسانی درباره نحوه مرگ خانم احمدی می‌تواند پیامدهای امنیتی برای سایر اعضای خانواده داشته باشد.

همدستی بیمارستان امام رضا با وزارت اطلاعات

در اقدامی هماهنگ، بیمارستان امام رضا کرمانشاه، که خانم احمدی پس از فوت به آنجا منتقل شده بود، علت مرگ را تنها سرطان اعلام کرد. این اقدام در حالی انجام شد که خانواده اصرار داشتند فشار ناشی از حمله مأموران و فضای رعب‌انگیز یورش ناگهانی، عامل اصلی سکته و مرگ نامادری زندانی سیاسی بوده است.

فشارهای مستمر بر خانواده زندانیان سیاسی

این حادثه تنها بخشی از فشار سیستماتیک حکومت بر خانواده‌های زندانیان سیاسی در ایران است. گزارش‌های متعددی از استان‌های مختلف کشور نشان می‌دهد که نیروهای امنیتی نه‌تنها زندانیان سیاسی و عقیدتی را تحت شکنجه و فشار قرار می‌دهند، بلکه خانواده‌های آنان را نیز هدف تهدید، بازداشت، احضار و آزارهای روحی قرار می‌دهند.

پژمان توبره ریزی، زندانی سیاسی محبوس در یکی از زندان‌های کشور، پیش‌تر نیز بارها به دلایل عقیدتی و فعالیت‌های مدنی بازداشت شده بود. خانواده او طی ماه‌های گذشته همواره در معرض تهدید و محدودیت‌های گسترده قرار داشتند. یورش اخیر و مرگ نامادری این زندانی سیاسی، نمونه‌ای آشکار از نقض حقوق بشر و ایجاد فضای ترس و وحشت در میان خانواده‌های معترضان است.

هدف حکومت از یورش‌های امنیتی

این یورش‌ها علاوه بر ایجاد فشار مستقیم بر زندانیان سیاسی، نوعی پیام هشداردهنده به جامعه است تا نشان دهد حکومت برای ساکت‌کردن صدای مخالفان، از هیچ ابزاری فروگذار نخواهد کرد. چنین رفتارهایی نه‌تنها ناقض قوانین داخلی است، بلکه مغایر با تعهدات بین‌المللی ایران در زمینه حقوق بشر، به‌ویژه حق حیات، حق امنیت شخصی و حق مصونیت از رفتار غیرانسانی است.

نقض حقوق بشر در یورش به منزل پدر پژمان توبره ریزی

اقدامات انجام‌شده در جریان یورش مأموران وزارت اطلاعات به منزل پدری پژمان توبره ریزی و مرگ خانم فریبا احمدی، مصادیق روشنی از نقض حقوق بنیادین بشر است:

حق حیات (ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی)
مرگ خانم فریبا احمدی بر اثر فشار روانی و حمله نیروهای امنیتی، نقض آشکار این حق محسوب می‌شود.
حق امنیت شخصی و مصونیت از رفتار خشن (ماده ۹ میثاق مدنی و سیاسی)
ورود بدون مجوز قضایی، ایجاد رعب و وحشت و تفتیش خشونت‌آمیز، ناقض امنیت شخصی خانواده بوده است.
حق برخورداری از حریم خصوصی و مصونیت منزل (ماده ۱۷ میثاق مدنی و سیاسی)
تفتیش و تخریب منزل بدون دلایل قانونی و بدون حکم قضایی، نقض این حق محسوب می‌شود.
حق برخورداری از حقیقت و عدالت
تحریف علت مرگ توسط بیمارستان امام رضا و فشار بر خانواده برای سکوت، مانع دسترسی به حقیقت و عدالت است.

این حادثه بار دیگر ضرورت نظارت نهادهای بین‌المللی و گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل بر وضعیت زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان در ایران را یادآور می‌شود