گزارش ویژه: زندان پارسیلون، نماد نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران

1 تقسیم‌بندی بندها – ساختاری برای تحقیر

زندان پارسیلون ۷بند اصلی دارد، اما این تقسیم‌بندی نه بر اساس معیارهای انسانی، بلکه برای ایجاد طبقه‌بندی ظالمانه و مدیریت بحران‌زده طراحی شده است. بندهای ۱، ۲ و ۳ محل نگهداری محکومین با جرایم سنگین، احکام اعدام و زندانیان بلاتکلیف است. بند نظام، مختص نظامیان متخلف، و بند مالی، برای کسانی است که به جرم بدهی مالی زندانی شده‌اند، از جمله محکومین به پرداخت مهریه.

عجیب‌تر از همه بند قرنطینه است، جایی که زندانیان تازه‌وارد تا تعیین تکلیف نهایی، در فضایی نامناسب و با حداقل امکانات، روزهای سختی را سپری می‌کنند.

2 شرایط فیزیکی و امکانات – یک فاجعه انسانی

فضاهای فیزیکی زندان با استانداردهای زندگی انسانی فاصله‌ای غیرقابل تصور دارند. بند ۲ که برای ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر طراحی شده، در زمستان تا ۱۳ نفر را در هر اتاق ۶ نفره جای می‌دهد. امکانات بهداشتی شامل تنها دو حمام و شش سرویس بهداشتی برای صدها زندانی است؛ وضعیتی که به راحتی بیماری‌ها را گسترش می‌دهد و عزت نفس زندانیان را پایمال می‌کند.

3 کار اجباری – بهره‌کشی از جان و روح زندانیان

کارگاه‌های به‌ظاهر تولیدی زندان، محلی برای بهره‌کشی مدرن هستند. قالی‌بافی، تسبیح‌سازی و خیاطی، به بهانه کارآفرینی، به زندانیان تحمیل می‌شود. اما حقیقت تلخ‌تر از آن است که به چشم می‌آید، زندانیان مجبورند ابزار و مواد اولیه کار را از جیب خود تهیه کنند و محصول نهایی نیز بدون پرداخت هیچ مزدی، در بیرون فروخته می‌شود.

حتی زندانیانی که در انتظار اجرای حکم اعدام هستند، از ساعت ۸ صبح تا ۱۲ ظهر مجبور به کار می‌شوند. اعتراضی کوچک به این وضعیت، منجر به انتقال زندانی به قرنطینه یا انفرادی می‌شود، جایی که شکنجه روانی و جسمی در انتظار اوست.

4 غذا – رژیمی برای تحقیر و مرگ خاموش

غذا در زندان پارسیلون، نه تنها از نظر کیفیت، بلکه از نظر کمیت نیز تحقیرآمیز است. وعده‌های غذایی به حدی کم و بی‌کیفیت هستند که زندانیان مجبورند آن‌ها را دور بریزند یا برای سیر شدن از جیب خود خرید کنند.

زندانیانی که پول ندارند، اغلب با گرسنگی مضاعف مواجه می‌شوند و برای زنده ماندن، به شستن ظروف و لباس‌های دیگر زندانیان تن می‌دهند. در چنین شرایطی، کرامت انسانی به‌سادگی لگدمال می‌شود.

5 درمان و سلامت – مرگ خاموش در سایه بی‌تفاوتی

دسترسی به درمان و دارو در زندان پارسیلون، تنها برای کسانی ممکن است که توان مالی دارند. پزشکان بی‌تفاوت و نبود امکانات اولیه درمانی، جان بسیاری را گرفته است. یک زندانی جانباز زیر حکم اعدام، تنها به دلیل تأخیر در انتقال به بیمارستان، جان خود را از دست داد.

زندانیان برای خرید داروهای ضروری، نیازمند کارت بانکی یا کمک مالی از خانواده‌هایشان هستند، و اگر توان مالی نداشته باشند، مرگ خاموش در انتظار آن‌هاست.

6 مدیریت زندان- چهره‌ای خشن و فاسد

افشین سیامکی، رئیس زندان، و احمدی‌جو، مسئول حفاظت اطلاعات، چهره‌های اصلی مدیریت این زندان هستند. سیاست‌های آن‌ها، تلفیقی از سوءاستفاده مالی، تحقیر زندانیان و نمایش ظاهری از کارآمدی است.

زندانیان تحت فشار هستند تا در برابر دوربین، چهره مثبتی از مدیریت زندان نشان دهند. هرگونه اعتراضی به شرایط موجود، با تهدید و انتقال به انفرادی پاسخ داده می‌شود.

7 تبلیغات دروغین – ساختن چهره‌ای جعلی از انسان‌دوستی

مدیریت زندان، با بهره‌کشی از زندانیان و استفاده از آن‌ها در کارگاه‌های تولیدی، در تلاش است تا تصویر مثبتی از خود ارائه دهد. این نمایش تبلیغاتی، چهره‌ای دروغین از دستگاهی چپاولگر را به نمایش می‌گذارد، در حالی که واقعیت چیزی جز رنج و بهره‌کشی نیست.

8 فراخوان به پژواک دردهای زندانیان

آنچه در زندان پارسیلون رخ می‌دهد، تنها گوشه‌ای از پرده سیاه نقض گسترده و سیستماتیک حقوق بشر در ایران است. روایت‌های بیرون آمده از این زندان، پژواک دردهای کسانی است که در پشت دیوارهای بلند بی‌عدالتی، در سکوت تحمیلی و فراموشی اجباری، به بند کشیده شده‌اند. این گزارش نه فقط سندی از رنج‌های بی‌پایان و مقاومت انسان‌هایی است که قربانی استبداد شده‌اند، بلکه ندایی است برای وجدان‌های بیدار، فراخوانی برای اقدام، و دعوتی به ایستادگی در برابر این فجایع انسانی.

ما نمی‌توانیم در برابر این بی‌عدالتی‌ها خاموش بمانیم. شکستن سکوت، نخستین گام در مسیر تغییر است. آگاهی، همبستگی، و شجاعت برای ایستادگی در برابر حکومتی که حقوق و کرامت انسانی را پایمال می‌کند، وظیفه‌ای است که بر دوش همه ما سنگینی می‌کند. تغییر زمانی ممکن می‌شود که هر فرد و هر جامعه، در برابر ظلم و فساد ساختاری بایستد، صدای مظلومان را به گوش جهانیان برساند، و برای بازگرداندن عدالت و انسانیت، یکپارچه و خستگی‌ناپذیر تلاش کند. آینده‌ای روشن تنها در سایه تعهد جمعی به آرمان‌های آزادی و کرامت انسانی قابل تحقق است.