ادامه اعتصاب غذای زندانیان در پانزدهمین هفتهی کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»
به گزارش کانون حقوق بشر ایران، سه شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۲، اعتصاب غذای زندانیان در پانزدهمین هفته بر علیه اعدام در «سهشنبههای نه به اعدام» ادامه دارد.
از اول اردیبهشت تاکنون حداقل ۸۰ زندانی محکوم به اعدام در زندانهای سراسر کشور اعدام شدهاند؛ هفته گذشته زندانی سیاسی عقیدتی انور خضری پس از ۱۵ سال زندان و شکنجه در سکوت خبری اعدام شد.
در همین راستا زندانیان اعتصابی کارزار سهشنبههای نه به اعدام در زندانهای اوین، قزلحصار، خرم آباد، خوی، نقده و … در پانزدهمین هفته متوالی در روز سهشنبه ۱۸ اردیبهشت دست به اعتصاب غذا زدهاند.
آنان ضمن اعتراض به اعدامها از جمله اعدام انور خضری، نسبت به اعدام قریبالوقوع زندانی سیاسی عقیدتی خسرو بشارت که در زندان قزلحصار جهت اجرای حکم اعدام به سلول انفرادی منتقل شدهاست، هشدار داده و خواهان همبستگی جهت توقف این حکم شدهاند.
این زندانیان همچنان تاکید کردهاند صدور حکم اعدام برای زندانیان گمنام و زندانیان سیاسی مانند محمود مهرابی نشان دهنده عزم حاکمیت برای سرکوب و ایجاد ارعاب در جامعه است و مجددا بر اتحاد جمعی برای توقف ماشین اعدام تاکید نمودهاند.
اولین اعتصاب غذای سه شنبه های نه به اعدام
با ارسال هرگونه اطلاعات در این زمینه به ما کمک کنید تا صدای زندانیان باشیم
روز چهارشنبه ۵ اردیبهشت ۱۴۰۳، سعید ماسوری در پیامی در خصوص اعتصاب غذای زندانیان در سهشنبه های اعتراض به اعدام نوشت: «درست همزمان با حمله موشکی به اسرائیل، موج دستگیریها، سرکوب زنان (تحت عنوان عفاف و حجاب ) حمله به زندانها و اعدامها اوج میگیرد».
او سپس نتیجه گرفت: «کار نظام ولایت فقیه برای بقای خود و محافظت در برابر خشم و اعتراضات مردمی نیازمند سپاه پاسداران است و سپاه پاسداران هم برای اینکه ضرورتی وجودی داشته باشد، به جنگ و بحران نیازمند است. لذا در چند جمله ولایت فقیه برای بقا و حفظ خود در برابر خشم مردم به سپاه نیاز دارد و سپاه هم برای توجیه دلیل وجود خود به دشمن خارجی و جنگ و بحران نیازمند است. پس ولایت فقیه برای بقای خود به چنین جنگهایی نیاز دارد تا جنگ با مردم ایران را بپوشاند».
او در قسمت دیگری از پیامش چنین نوشت: «آیا چنین نیست که مقاومت و محور مقاومت در واقع در خیابانهای شهرهای ایران بوده و بر عهده زنان و دختران قهرمانمان قرار گرفته که با ایستادگی و مقاومت خود، ترجمان واقعی زندگی شدهاند و به ما و همه جهانیان آموختند که:
زندگی آنگاه که نمیتوانیم آنگونه که میخواهیم باشیم، تنها “زنده بودنی” اجباری و تحمیلی است و نامش بردگی است و نه زندگانی…!!! و چه بسا برای یک زندگی انسانی باید پافشاری، ایستادگی و مقاومت کرد».
این زندانی سیاسی که بیش از ۲۴ سال از عمر خود را در پس میله های زندان گذرانیده در ادامه به کارزار”سهشنبههای توقف ماشین اعدام” اشاره کرده و نوشت: «اعدامها چه سیاسی و چه غیر سیاسی فقط برای ارعاب مردم است».
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / توییتر / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک