زندانی سیاسی سید ابوالحسن منتظر علاوه بر بیماری قلبی و فتق قفسه سینه، دارای چند بیماری سنگین دیگر هم میباشد
به گزارش کانون حقوق بشر ایران، یکشنبه ۲۹مهرماه ۱۴۰۳، زندانی سیاسی سید ابوالحسن منتظر در اعتراض به عدم اعزام به بیمارستان و انجام نشدن پیگیریهای ضروری پزشکیاش از روز ۲۵ مهر ۱۴۰۳، در زندان اوین دست به اعتصاب دارو زد. این اعتصاب به این دلیل است که مسئولان زندان او را از اعزام به بیمارستان برای پیگیریهای پزشکی محروم کردهاند. مسئولان زندان اوین بهانه عدم اعزام او به بیمارستان را «نداشتن سرباز کافی» اعلام کردهاند.
بر اساس گزارش ارسالی، او در اوایل مهر ماه دچار حمله قلبی شد و نیاز به رسیدگیهای سریع حیاتی دارد.
زندانی سیاسی ابوالحسن منتظر پیش از این عمل سنگین قلب باز داشته و پس از بازداشت و گذراندن شرایط بازجویی دچار فتق قفسه سینه شده به طوری که یک برجستگی بالای قفسه سینه دارد.
به گفته پزشک متخصص بخیههای داخلی ناحیه قفسه سینه که مربوط به عمل قلب در سالهای اخیر است پاره شده و نیاز به عمل اورژانس دارد.
زندانی سیاسی سید ابوالحسن منتظر علاوه بر بیماری قلبی و فتق قفسه سینه، دارای چند بیماری سنگین دیگر هم میباشد. او که ۶۵ سال سن دارد، مبتلا به بیماریهای گوارشی، بیماری کبد، دیابت، پروستات و سنگ کلیه است. یک زائده استخوانی درناحیه نخاع گردن از دیگر بیماریهای اوست که نیاز به عمل جراحی دارد. او شرایط تحمل زندان را ندارد. اما با جود گذشت بیش از یک سال و نیم از بازداشت همچنان بلاتکلیف است.
در تاریخ ۱۶ مهر ۱۴۰۳، زندانیان سیاسی سید ابوالحسن منتظر، سید محمد تقوی، بابک علیپور، وحید بنی عامریان، پویا قبادی، علی اکبردانشورکار در یک پرونده مشترک به «بغی، عضویت و همکاری با مجاهدین خلق، اجتماع و تبانی بر علیه امنیت کشور از طریق همکاری با مجاهدین خلق» متهم شده و محاکمه شدند.
با ارسال هرگونه اطلاعات در این زمینه به ما کمک کنید تا صدای زندانیان باشیم
زندانی سیاسی سید ابوالحسن منتظر متولد ۱۳۳۸ از تهران، متاهل و دارای ۲فرزند است. او از زندانیان سیاسی دوران شاه است که در سال ۱۳۵۶ در مشهد بازداشت و به مدت ۶ماه در زندان وکیل آباد مشهد زندانی بوده است. پیش از آن نیز در دوران سربازی توسط رکن ۲ ارتش بازداشت و ۴۵ روز در بازداشتگاه بسر برده و سپس آزاد شده بود.
آقای ابوالحسن منتظر در ۱۳خرداد سال ۱۳۶۰ در مشهد بازداشت شده و به مدت ۴سال و ۳ماه در زندان وکیل آباد مشهد زندانی و در مهرماه سال ۱۳۶۴ آزاد شد.
او برای باری دیگر در خرداد ۹۷ بازداشت و به ۵سال زندان محکوم شد. او پس از تبعید به گوهردشت سر انجام در تاریخ ۱۰فروردین ۱۴۰۱، آزاد شد.
آقای منتظر در آخرین بازداشت، در تاریخ اول دیماه ۱۴۰۲ توسط ماموران امنیتی بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد.
زندانی کردن بیماران، به ویژه آنهایی که به بیماریهای سخت مبتلا هستند، نقض آشکار اصول بنیادین منشور جهانی حقوق بشر است. این عمل نه تنها خلاف اصول انسانی و اخلاقی است، بلکه با بسیاری از مواد این منشور نیز مغایرت دارد.
برخی از مهمترین موادی که با این عمل نقض میشوند، عبارتند از:
حق حیات (ماده ۳): این ماده به صراحت بیان میکند که هر فرد حق زندگی دارد. زندانی کردن بیمار به ویژه در شرایطی که دسترسی به مراقبتهای پزشکی مناسب وجود نداشته باشد، این حق بنیادین را نقض میکند.
منع شکنجه و رفتار غیرانسانی (ماده ۵):
این ماده هرگونه شکنجه یا رفتار یا مجازات بیرحمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز را ممنوع میکند. زندانی کردن بیمار در شرایط نامناسب و بدون دسترسی به مراقبتهای پزشکی، میتواند نوعی شکنجه یا رفتار غیرانسانی محسوب شود.
اصل برابری (ماده ۷): این ماده بیان میکند که همه افراد برابر قانونند و حق دارند بدون تبعیض از حمایت برابر قانون برخوردار شوند. زندانی کردن بیمار به دلیل بیماری او، نوعی تبعیض محسوب میشود.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / توییتر / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک