زندانیان سیاسی آزاد باید گردند؛ فریاد آزادی و اعتراض علیه اعدام در سراسر ایران + ویدئو

همزمان با برگزاری این اعتراضات، خانواده‌های زندانیان سیاسی بار دیگر از وضعیت وخیم و غیرقابل تحمل زندان‌ها بخصوص فشافویه و قرچک ورامین پرده برداشتند

کانون حقوق بشر ایران، سه‌شنبه ۲۴ تیرماه ۱۴۰۴ – در هفتاد و هفتمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، صدای اعتراض مردم ایران بار دیگر در خیابان‌ها، میادین و فضای مجازی طنین‌انداز شد. جوانان و مردم معترض در نقاط مختلف کشور، هم‌صدا شعار دادند: «زندانیان سیاسی آزاد باید گردند» و «اعدام کنی قیام». این کارزار اعتراضی که از سال ۱۴۰۲ آغاز شده، اکنون به یکی از مهم‌ترین حرکت‌های اجتماعی در مخالفت با مجازات مرگ و دفاع از حقوق زندانیان سیاسی در ایران تبدیل شده است.

زندانیان سیاسی آزاد باید گردند؛ فریاد آزادی و اعتراض علیه اعدام در سراسر ایران

حضور گسترده مردم در شهرهای مختلف ایران

روز سه‌شنبه، ۱۷ تیر ۱۴۰۴، معترضان در شهرهای مختلف ایران از جمله ابهر، اصفهان، اهر، تبریز، تهران، جهرم، چالوس، رشت، زنجان، شاهرود، شهر قدس، شهرکرد، فومن، کرج، کرمانشاه، لاهیجان و یزد، به این کارزار پیوستند. آن‌ها در خیابان‌ها و اماکن عمومی تجمع کرده و با شعارهایی چون:

«زندانی سیاسی آزاد باید گردند»
«نه به اعدام»
«آزادی فوری و بی‌قید و شرط زندانیان سیاسی»
«این آخرین پیامه، اعدام کنی قیامه»

خشم و اعتراض خود را نسبت به موج تازه صدور احکام اعدام و سرکوب سیستماتیک ابراز کردند.

این پیام‌ها نه‌فقط مخالفتی صریح با احکام قضایی هستند، بلکه اعتراض علیه ساختاری سرکوبگر و ضدحقوق بشری محسوب می‌شوند که با صدور احکام سنگین، تلاش دارد فضای رعب و وحشت در جامعه ایجاد کند.

انتقال تنبیهی دو تن از بازداشت شدگان اعتراضات در زندان تهران بزرگ — زندان تهران بزرگ (فشافویه)

شرایط غیرانسانی زندانی سیاسی در زندان‌های ایران

همزمان با برگزاری این اعتراضات، خانواده‌های زندانیان سیاسی بار دیگر از وضعیت وخیم و غیرقابل تحمل زندان‌ها پرده برداشتند. به‌ویژه زندان‌های فشافویه و قرچک که پس از حمله موشکی به زندان اوین، بسیاری از زندانیان سیاسی بدون هیچ روند قانونی و با خشونت نیروهای گارد ویژه به آنجا منتقل شدند.

در زندان فشافویه:

سیستم تهویه و گرمایش/سرمایش از کار افتاده است.
دسترسی به آب آشامیدنی سالم و غذای مناسب وجود ندارد.
زندانیان از خدمات پزشکی محروم هستند و بیماران با وضعیت جسمانی وخیم رها شده‌اند.
امکان ملاقات حضوری یا حتی تماس تلفنی منظم با خانواده‌ها فراهم نیست.

این شرایط، مصداق بارز نقض حقوق بشر است و طبق گزارش‌های موثق، فشارهای روحی و جسمی مضاعفی بر زندانیان سیاسی وارد کرده است. خانواده‌ها هشدار داده‌اند که تداوم این وضعیت می‌تواند به فجایع انسانی منجر شود.

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام؛ کارزار اعتراضی و فراگیر

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام از بهمن ۱۴۰۲ آغاز شد و اکنون در بیش از ۷۷ هفته، به یک کارزار اعتراضی در ایران تبدیل شده است. این کارزار به‌صورت هم‌زمان در فضای حقیقی و مجازی برگزار می‌شود. مردم در خیابان‌ها تجمع می‌کنند، خانواده‌ها بیانیه می‌دهند، جوانان معترض در شبکه‌های اجتماعی کمپین‌های اطلاع‌رسانی راه می‌اندازند و زندانیان سیاسی نیز با اعتصاب غذا، تحصن و صدور نامه‌های اعتراضی همبستگی خود را نشان می‌دهند.

این جنبش توانسته است در داخل و خارج کشور توجه بسیاری را جلب کند. نهادهای حقوق بشری بین‌المللی همچون عفو بین‌الملل و دیدبان حقوق بشر بارها نسبت به افزایش احکام اعدام و نقض سیستماتیک حقوق زندانیان در ایران هشدار داده‌اند.

نقض آشکار حقوق بشر در ایران

شرایط زندانیان سیاسی و روند صدور احکام اعدام، نقض آشکار چندین ماده از اعلامیه جهانی حقوق بشر و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی است:

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق حیات، آزادی و امنیت فردی؛ صدور گسترده احکام اعدام و شکنجه زندانیان نقض صریح این ماده است.
ماده ۵: منع شکنجه و رفتار ظالمانه؛ شرایط زندان‌ها و فشارهای جسمی و روحی علیه زندانیان مصداق شکنجه است.
ماده ۹: منع بازداشت خودسرانه؛ بسیاری از زندانیان سیاسی بدون روند قضایی عادلانه بازداشت شده‌اند.
ماده ۱۰: حق محاکمه عادلانه و علنی؛ دادگاه‌های انقلاب ایران فاقد شفافیت و معیارهای دادرسی منصفانه هستند.
ماده ۱۹: آزادی بیان؛ زندانی شدن معترضان صرفاً به دلیل ابراز عقیده، نقض این حق بنیادین است.

هفتاد و یکمین سه‌شنبه «نه به اعدام»؛ طنین اعتراض سراسری در ۲۲ شهر ایران — شاهرود

صدای مردم؛ زندانیان سیاسی را آزاد کنید

هفتاد و هفتمین هفته سه‌شنبه‌های نه به اعدام نشان داد که صدای اعتراض مردم ایران خاموش‌شدنی نیست. هر هفته، بر تعداد شهرها، خانواده‌ها و گروه‌های اجتماعی معترض افزوده می‌شود. این کارزار، پیامی روشن به حاکمیت داده است:

« اعدام کنی قیامه، زندانیان سیاسی باید آزاد شوند. سرکوب و اعدام، راه‌حل نیست؛ آزادی و عدالت تنها خواسته مردم است.»

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام همچنان ادامه دارد و هر هفته، با حضور گسترده‌تر مردم و بازتاب وسیع‌تر در فضای مجازی، گامی تازه در مسیر لغو مجازات اعدام و پایان دادن به سرکوب سیستماتیک برمی‌دارد.