در کنار محدودیت هواخوری، تماس تلفنی محمدجواد وفایی ثانی با خانوادهاش نیز بهشدت کاهش یافته است. به گفته منابع مطلع، این زندانی سیاسی در هفتههای اخیر تنها در موارد محدود و با فواصل طولانی اجازه تماس کوتاه تلفنی داشته و در برخی مقاطع، تماس او بهطور کامل قطع شده است
کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۲۴ آذرماه ۱۴۰۴ – محمدجواد وفایی ثانی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام و محبوس در زندان وکیلآباد مشهد، با تشدید فشارهای امنیتی و اعمال محدودیتهای گسترده در زمینه حق هواخوری و تماس تلفنی با خانواده روبهرو شده است؛ اقداماتی که نگرانیها درباره وضعیت جسمی و روانی این زندانی سیاسی را افزایش داده است.
به گفته منابع مطلع، مسئولان زندان در هفتههای اخیر بهطور عامدانه دسترسی محمدجواد وفایی ثانی به هواخوری روزانه را محدود کردهاند. این محدودیتها در حالی اعمال میشود که حق استفاده منظم از هوای آزاد، یکی از حقوق اولیه زندانیان بهشمار میرود و محرومیت طولانیمدت از آن میتواند پیامدهای جدی جسمی و روانی به همراه داشته باشد.
محدودیت هواخوری؛ ابزاری برای اعمال فشار روانی
بر اساس گزارشهای رسیده، محمدجواد وفایی ثانی در برخی روزها بهطور کامل از حق هواخوری محروم شده و در روزهای دیگر نیز تنها برای مدت بسیار کوتاهی اجازه خروج از بند را داشته است. منابع نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی میگویند که این محدودیتها بدون ارائه توضیح رسمی و در واکنش به مواضع اعتراضی و عدم تمکین او از برخی خواستههای مسئولان زندان اعمال شده است.
فعالان حقوق بشر معتقدند که محرومسازی هدفمند زندانیان سیاسی از هواخوری، یکی از روشهای شناختهشده برای فرسایش روحی و افزایش فشار روانی بر آنان است؛ روشی که در سالهای اخیر بارها علیه زندانیان سیاسی در زندانهای مختلف دیکتاتوری حاکم به کار گرفته شده است.
قطع و محدودیت تماس تلفنی با خانواده
در کنار محدودیت هواخوری، تماس تلفنی محمدجواد وفایی ثانی با خانوادهاش نیز بهشدت کاهش یافته است. به گفته منابع مطلع، این زندانی سیاسی در هفتههای اخیر تنها در موارد محدود و با فواصل طولانی اجازه تماس کوتاه تلفنی داشته و در برخی مقاطع، تماس او بهطور کامل قطع شده است.
خانواده محمدجواد وفایی ثانی میگویند بیخبری از وضعیت فرزندشان، فشار روحی سنگینی بر آنان وارد کرده و نگرانیها نسبت به سلامت او را دوچندان کرده است. قطع ارتباط زندانی با خانواده، بهویژه در پروندههایی با احکام سنگین مانند اعدام، یکی از مصادیق بارز فشار مضاعف و شکنجه روانی تلقی میشود.
محمدجواد وفایی ثانی؛ زندانی سیاسی زیر سایه حکم اعدام
محمدجواد وفایی ثانی از زندانیان سیاسی شناختهشدهای است که پیشتر به اتهامات امنیتی به اعدام محکوم شده است. فعالان حقوق بشر بارها نسبت به روند دادرسی پرونده او، از جمله نحوه بازجوییها، فشارهای امنیتی و نقض اصول دادرسی عادلانه هشدار دادهاند.
به گفته منابع آگاه، شرایط نگهداری این زندانی سیاسی در زندان، بهویژه پس از قطعیشدن حکم اعدام، بهطور محسوسی سختتر شده و محدودیتهایی مانند کاهش ملاقات، تماس تلفنی و هواخوری در همین چارچوب اعمال میشود.
نگرانی از پیامدهای جسمی و روانی
پزشکان و کارشناسان حقوق بشر هشدار میدهند که محرومیت طولانیمدت از هوای آزاد و ارتباط با خانواده میتواند منجر به بروز مشکلات جدی جسمی، افسردگی شدید، اضطراب و آسیبهای روانی جبرانناپذیر شود. در مورد محمدجواد وفایی ثانی، این نگرانیها با توجه به فشار ناشی از حکم اعدام، ابعاد جدیتری به خود گرفته است.
فعالان حقوق بشر تأکید میکنند که مسئولیت هرگونه آسیب احتمالی به سلامت جسمی و روانی این زندانی سیاسی بر عهده مقامات زندان و نهادهای قضایی خواهد بود.
فشار برای توقف فشارها و رعایت حقوق زندانیان
در پی انتشار این گزارشها، فعالان حقوق بشر خواستار پایان دادن فوری به اعمال محدودیتهای غیرقانونی علیه محمدجواد وفایی ثانی شدهاند. آنان از مقامات قضایی میخواهند حق هواخوری منظم، تماس تلفنی و ارتباط با خانواده را بدون قید و شرط برای این زندانی سیاسی تضمین کنند.
به باور این فعالان، تداوم چنین رفتارهایی نهتنها نقض آشکار حقوق زندانیان است، بلکه میتواند مصداق شکنجه روانی و رفتاری غیرانسانی باشد؛ رفتاری که برخلاف تعهدات بینالمللی دیکتاتوری حاکم بر ایران در حوزه حقوق بشر است.
- زندانی سیاسی یوسف احمدی؛ تداوم بلاتکلیفی و محرومیت درمانی
- زندان شیبان اهواز؛ افزایش فشار سیستماتیک بر زندانیان سیاسی
نقض حقوق بشر در پرونده محمدجواد وفایی ثانی
محرومسازی هدفمند زندانی سیاسی از حقوق اولیه، مصداق شکنجه روانی و نقض تعهدات بینالمللی دولت در قبال زندانیان است.
ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر
هیچکس نباید تحت شکنجه یا رفتار و مجازات ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد؛ محدودیت هواخوری و تماس، مصداق شکنجه روانی است.
ماده ۹ اعلامیه جهانی حقوق بشر
بازداشت و اعمال محدودیتهای تنبیهی بدون حکم و فرآیند قانونی، نقض اصل منع بازداشت و مجازات خودسرانه محسوب میشود.
ماده ۱۰ اعلامیه جهانی حقوق بشر
عدم رعایت استانداردهای منصفانه در برخورد با زندانی و اعمال فشار خارج از چارچوب قضایی، ناقض حق دادرسی عادلانه است.
ماده ۱۲ اعلامیه جهانی حقوق بشر
محرومکردن زندانی از تماس با خانواده، دخالت خودسرانه در زندگی خصوصی و خانوادگی به شمار میرود.
ماده ۲۲ قواعد حداقل استاندارد سازمان ملل برای رفتار با زندانیان (قواعد نلسون ماندلا)
دسترسی منظم به هواخوری و ارتباط با خانواده از حقوق بنیادین زندانیان است و سلب آن تخلف آشکار محسوب میشود.
با ارسال هرگونه اطلاعات در این زمینه به ما کمک کنید تا صدای زندانیان باشیم
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
Discussion about this post