اعدام ۸ زندانی در زندان‌های میناب، شیراز، سنندج، دزفول، بم و قزوین

اعدام‌های گسترده را می‌توان نشانه‌ای از هراس حاکمیت از جنبش‌های پی‌درپی اعتراضی دانست؛ جامعه‌ای که در مسیر تغییر قرار گرفته و از مطالبه آزادی عقب ننشسته است

کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۴، هشت زندانی در زندان‌های میناب، شیراز، سنندج، دزفول، بم و قزوین اعدام شدند. تاریخ اعدام دو تن از زندانیان مربوط به مهرماه است. شش زندان دیگر در بازه زمانی شنبه ۳ آبان تا دوشنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۴، اعدام شده‌اند.

اعدام یک زندانی در میناب

به گزارش خبرگزاری مشرق، ابراهیم طاهری دادستان شهرستان میناب از اعدام یک زندانی در بامداد دوشنبه ۱۲ آبان خبر داد. این شخص به هویت زندانی اشاره‌ای نکرده است اما اتهام وی تجاوز عنوان شده است.

اعدام ۲زندانی در زندان عادل‌آباد شیراز

سحرگاه دوشنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۴، دو زندانی در زندان عادل‌آباد شیراز اعدام شدند. هویت یکی از زندانیان، مهران حسینی می‌باشد. هویت زندانی دوم در دست بررسی است. اتهام این زندانیان در ارتباط با مواد مخدر عنوان شده است.

اعدام حمید بابایی در زندان سنندج

صبحگاه دوشنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۴، حمید بابایی در زندان سنندج اعدام شد. وی اهل صحنه بود. اتهام این زندانی قتل عنوان شده است.

اعدام اشکان میرالی در زندان دزفول

بامداد یک‌شنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۴، اشکان میرالی در زندان دزفول اعدام شد. وی پیشتر به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

اعـدام جمال زارع در زندان بم

سحرگاه شنبه ۳ آبان‌ماه ۱۴۰۴، جمال زارع در زندان بم اعـدام شد. وی اهل خرم‌آباد بود و پیشتر به اتهام مرتبط با مواد مخدر بازداشت و به اعـدام محکوم شده بود.

اعـدام ۲زندانی در زندان قزوین در مهرماه

صبحگاه یک‌شنبه ۱۳مهرماه ۱۴۰۴، دو زندانی در زندان قزوین اعـدام شدند. اسامی این زندانیان به شرح زیر است:

ـ فردین فیروزی،‌۴۳ ساله، اهل تاکستان

ـ محمد صالح قهرمانی، ۳۷ ساله اهل تاکستان

این دو زندانی در یک پرونده مشترک به اتهام مرتبط با مواد مخدر بازداشت و به اعـدام محکوم شده بودند.

مغایرت حکم اعـدام با منشور جهانی حقوق بشر

ماده سوم این منشور صراحتاً بیان می‌کند: هر فرد حق حیات دارد. این حق مشمول هیچگونه محرومیتی نمی‌شود مگر به موجب حکم صادره از دادگاهی صالح در اثر ارتکاب جرمی که مطابق قانون، جرم محسوب شود.

حکم اعـدام به عنوان بالاترین مجازات، به طور مستقیم با این ماده از منشور جهانی حقوق بشر در تضاد است. چرا که:

حق حیات: حق حیات به عنوان یک حق بنیادین و غیر قابل سلب مطرح می‌شود. حکم اعـدام این حق را سلب می‌کند.

عدم برگشت‌پذیری: در صورت اجرای حکم اعـدام، امکان جبران اشتباه قضایی وجود ندارد.

شکنجه و رفتار غیرانسانی: برخی از روش‌های اجرای حکم اعـدام به عنوان شکنجه و رفتار غیرانسانی تلقی می‌شوند که این خود مغایر با مفاد منشور جهانی حقوق بشر است.

نقض تعهدات حقوق بشری در ارتباط با مجازات اعـدام

طبق ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، که ایران یکی از امضاکنندگان آن است، صدور و اجرای حکم اعـدام تنها در صورت وجود ضمانت‌های کامل برای محاکمه عادلانه و در جرائم بسیار سنگین مجاز است. در بسیاری از پرونده‌های مشابه، عدم شفافیت، محدودیت‌های حقوقی متهم، و صدور احکام در دادگاه‌هایی فاقد استقلال لازم، مغایر با این اصل بنیادین حقوق بشر تلقی می‌شود.