ممنوعیت ملاقات در زندان قرچک؛ تشدید فشار بر زندانیان سیاسی زن

زندان قرچک ورامین در سال‌های اخیر بارها به‌دلیل شرایط غیرانسانی، تراکم بالای زندانیان و فقدان امکانات بهداشتی مورد انتقاد قرار گرفته است. این زندان که عمدتاً زنان زندانی را در خود جای داده، فاقد استانداردهای لازم برای نگهداری افراد است

کانون حقوق بشر ایران، چهارشنبه ۱۲ شهریورماه ۱۴۰۴، بنا به گزارش‌های رسیده، در دو هفته گذشته شماری از زندانیان سیاسی در بند قرنطینه زندان قرچک ورامین از حق ملاقات با خانواده و وکلای خود محروم شده‌اند. این تصمیم که از سوی مقامات زندان به‌عنوان اقدامی تنبیهی علیه زندانیان معترض اتخاذ شده، نگرانی‌های گسترده‌ای در مورد وضعیت حقوقی و انسانی این زندانیان برانگیخته است. موضوع ممنوعیت ملاقات در زندان قرچک بار دیگر نقض آشکار حقوق اولیه زندانیان و فشار مضاعف بر زنان محبوس در این زندان را برجسته کرده است.

زمینه‌سازی محدودیت‌ها؛ اعتراض به قطعی برق

منابع مطلع تأیید کرده‌اند که این محدودیت‌ها در پی اعتراض شماری از زندانیان به قطعی برق در زندان قرچک اعمال شده است. زندانیان در واکنش به شرایط نامطلوب و قطعی مکرر برق، اقدام به سر دادن شعار کرده بودند. در پی این اعتراض‌ها، مسئولان زندان با ممنوعیت ملاقات حضوری، عملاً کوشیده‌اند فشار مضاعفی بر زندانیان اعمال کنند.

ممنوعیت ملاقات با خانواده و وکلا

گلرخ ایرایی، ارغوان فلاحی، سکینه پروانه، مینا مشهدی، پریوش مسلمی، نسیم غلامی سیمیاری، مرضیه فارسی، آذر کروندی، ناهید خداجو و فروغ تقی‌زاده به همراه شماری دیگر از زندانیان سیاسی، طی این دو هفته از ملاقات حضوری با وکلا و خانواده‌های خود منع شده‌اند. این اقدام که همچنان ادامه دارد، به گفته ناظران، نوعی تنبیه جمعی محسوب می‌شود که هیچ مبنای قانونی روشنی ندارد.

شرایط بحرانی در زندان قرچک ورامین؛ زندگی در آلودگی، بدون دارو و امکانات — صف تلفن در زندان قرچک

زندان قرچک؛ نماد نقض حقوق زنان زندانی

زندان قرچک ورامین در سال‌های اخیر بارها به‌دلیل شرایط غیرانسانی، تراکم بالای زندانیان و فقدان امکانات بهداشتی مورد انتقاد قرار گرفته است. این زندان که عمدتاً زنان زندانی را در خود جای داده، فاقد استانداردهای لازم برای نگهداری افراد است. گزارش‌های متعددی نشان داده‌اند که زنان زندانی سیاسی در قرچک بارها هدف رفتارهای تنبیهی گروهی قرار گرفته‌اند؛ از جمله قطع تماس تلفنی، محرومیت از ملاقات، و انتقال به بندهای متراکم.

ممنوعیت ملاقات حضوری، نه‌تنها حق قانونی زندانیان بلکه حق خانواده‌ها برای اطلاع از وضعیت عزیزانشان را نیز سلب می‌کند. چنین اقداماتی، نقض آشکار اصل شفافیت و الزامات حقوق بشری در اداره زندان‌هاست.

اعلامیه جهانی حقوق بشر – متن کامل — اعلامیه جهانی حقوق بشر

ابعاد نقض حقوق بشری ممنوعیت ملاقات

نقض اصل ۹ ماده ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی

رفتار انسانی و حفظ کرامت زندانیان از اصول بنیادین این میثاق است. ممنوعیت ملاقات بدون دلیل روشن، نقض این تعهدات محسوب می‌شود.

نقض اصل حق دفاع

محرومیت زندانیان از ملاقات با وکلا به‌معنای سلب دسترسی به حقوق دفاعی و ابزار قانونی برای پیگیری پرونده است.

نقض حق ارتباط با خانواده

قطع ارتباط زندانیان با خانواده‌ها نه‌تنها بار روانی سنگینی بر زندانیان تحمیل می‌کند، بلکه خانواده‌ها را نیز در شرایط بی‌خبری و نگرانی دائمی قرار می‌دهد.

واکنش‌ها به ممنوعیت ملاقات

کارشناسان حقوق بشر ممنوعیت ملاقات در زندان قرچک را بخشی از الگوی گسترده فشار بر زندانیان سیاسی زن ارزیابی می‌کنند. به گفته آنان، چنین اقداماتی با هدف درهم شکستن روحیه مقاومت زندانیان و ایجاد رعب در میان سایر بازداشت‌شدگان صورت می‌گیرد.

خانواده‌های زندانیان محروم از ملاقات بارها نسبت به این محدودیت‌ها اعتراض کرده و خواستار بازگشت شرایط عادی شده‌اند. اما به‌رغم اعتراض‌های مکرر، تاکنون هیچ تغییری در رویه مسئولان زندان ایجاد نشده است.

ممنوعیت ملاقات در زندان قرچک ورامین طی هفته‌های اخیر، به‌وضوح نشان‌دهنده استفاده ابزاری از حقوق اولیه زندانیان برای اعمال فشار سیاسی است. این اقدام نه‌تنها مغایر با قوانین داخلی بلکه ناقض تعهدات بین‌المللی ایران در حوزه حقوق بشر است.

گزارش‌ها از زندان قرچک حاکی از آن است که مقامات زندان با ایجاد محدودیت‌های گسترده، می‌کوشند اعتراض‌های مسالمت‌آمیز زندانیان را سرکوب کرده و صدای آنان را خاموش کنند. اما استمرار این اعتراض‌ها و انتشار مداوم اخبار مربوط به شرایط زندان، نشان می‌دهد که صدای زندانیان سیاسی همچنان شنیده می‌شود.