این ۲برادر زندانی پس از انتقال به سلول انفرادی در زندان مرکزی ارومیه در اعتراض به ضرب و شتم و شکنجه خود، اقدام به خودکشی کرده که دچار خونریزی شدید شده‌اند
به گزارش کانون حقوق بشر ایران، یکشنبه ۲۹مهرماه ۱۴۰۳، دو برادر زندانی در زندان مرکزی ارومیه پس از شکنجه وضرب و شتم توسط ماموران در سلول انفرادی خودکشی کردند. این ۲برادر زندانی فرهاد و فردین آقازاده نام دارند.
آنها روز پنج‌شنبه ۲۶مهرماه ۱۴۰۳، در هنگام صبحگاه و آمارگیری زندانیان با مسئول بند برخورد داشته و کار به مشاجره و درگیری لفظی می‌کشد. پس از اطلاع مقامات زندان مرکزی ارومیه، مدیر داخلی زندان به نام محمد فاطمی، اکبر ماهری مسئول خوابگاه و ۲مامور زندان به نام‌های سینا سوگلی و بابایی این ۲برادر زندانی را تحت شکنجه وضرب و شتم قرار داده و سپس آنها را به انفرادی منتقل می‌کنند.
این ۲برادر زندانی پس از انتقال به سلول انفرادی در زندان مرکزی ارومیه در اعتراض به ضرب و شتم و شکنجه خود، اقدام به خودکشی کرده که دچار خونریزی شدید شده‌اند. در حال حاضر آنها به بهداری منتقل شده و اطلاعی از وضعیت آنها در دسترس نمی‌باشد.
فرهاد و فردین آقازاده، ۸ماه پیش به اتهام نزاع ودرگیری بازداشت و به حبس و جریمه محکوم شده بودند.
با ارسال هرگونه اطلاعات در این زمینه به ما کمک کنید تا صدای زندانیان باشیم
مغایرت ضرب و شتم و شکنجه زندانیان با قوانین جهانی حقوق بشری
ضرب و شتم و شکنجه زندانیان مغایر با تعدادی از قوانین و معاهدات بین‌المللی حقوق بشر است که بر منع مطلق شکنجه و رفتارهای غیرانسانی تأکید دارند. برخی از مهم‌ترین این قوانین عبارتند از:
اعلامیه جهانی حقوق بشر (۱۹۴۸): ماده ۵ این اعلامیه صریحاً می‌گوید: «هیچ‌کس نباید تحت شکنجه، یا مجازات‌ها و رفتارهای بی‌رحمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.»
کنوانسیون ضد شکنجه و سایر مجازات‌ها یا رفتارهای ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز (۱۹۸۴): این کنوانسیون که توسط بسیاری از کشورها از جمله ایران تصویب نشده، به وضوح شکنجه را ممنوع می‌کند و کشورها را موظف می‌دارد تا هرگونه اعمال شکنجه را تحقیق و مجازات کنند.
میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (۱۹۶۶): ماده ۷ این میثاق بیان می‌کند که «هیچ‌کس نباید تحت شکنجه یا مجازات یا رفتارهای بی‌رحمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.» ایران یکی از امضاکنندگان این میثاق است و به آن متعهد است.
قوانین بین‌المللی حقوق بشر: ممنوعیت شکنجه یک اصل اساسی حقوق بین‌الملل عرفی است که کشورها باید آن را رعایت کنند، حتی اگر به معاهدات خاصی نپیوسته باشند.
کنوانسیون ژنو (۱۹۴۹): در زمینه جنگ‌ها و درگیری‌های مسلحانه، این کنوانسیون‌ها تضمین می‌کنند که اسیران جنگی و غیرنظامیان نباید تحت شکنجه یا رفتارهای غیرانسانی قرار بگیرند.
این قوانین به‌وضوح شکنجه را به عنوان نقض حقوق اساسی انسان‌ها شناسایی می‌کنند و کشورها را ملزم به جلوگیری و پاسخگویی به چنین رفتارهایی می‌نمایند.
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / توییتر / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک
Discussion about this post