زندان شیبان اهواز؛ افزایش فشار بر زندانیان سیاسی؛ تهدید به محرومیت درمانی در پی افشای واقعیت‌ها

مقامات امنیتی با حضور در بندهای ۵ و ۸ زندان شیبان اهواز، زندانیان را تهدید کردند؛ ارتباط با رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری مصداق جرم تلقی شده است

یورش سازمان‌یافته به بندهای سیاسی

کانون حقوق بشر ایران، ۱۴ خردادماه ۱۴۰۴ – در روزهای گذشته، زندان شیبان اهواز شاهد حضور هماهنگ مقامات ارشد امنیتی و قضایی بوده است. خسرو طرفی، رئیس زندان، به همراه حواسی، رئیس حفاظت اطلاعات اداره کل زندان‌های خوزستان، فاخر باوی، معاون دادستان اهواز، و آقای زارع، معاون رئیس زندان مرکزی اهواز، با ورود به بندهای ۵ و ۸، شماری از زندانیان سیاسی را احضار، بازجویی و تهدید کرده‌اند.

به گفته منابع مطلع، هدف اصلی این تهدیدها جلوگیری از انتشار اطلاعات مربوط به وضعیت بحرانی این زندان در رسانه‌ها و نزد نهادهای حقوق بشری بین‌المللی است. زندانیان به‌صراحت تهدید شده‌اند که در صورت ادامه ارتباط با بیرون، با محرومیت از درمان، قطع تماس‌های تلفنی، و تبعید به بندهای امنیتی مواجه خواهند شد.

واکنش حاکمیت به گزارش‌های افشاگرانه

این فشارها پس از انتشار گزارش‌هایی صورت گرفته که به وضعیت اسفبار بهداشتی و درمانی زندان شیبان اهواز، محرومیت بیماران، و فشارهای روانی بر زندانیان پرداخته‌اند. به‌جای بررسی و اصلاح، مقامات مسئول رویکرد تهدید و ارعاب را انتخاب کرده‌اند.

زندان شیبان اهواز، تدارک مرگ خاموش زندانیان سیاسی

شیبان؛ نامی معادل شکنجه خاموش

زندان شیبان اهواز، به یکی از نمادهای بارز نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران تبدیل شده است. مرگ زندانیان در پی عدم رسیدگی پزشکی، شکنجه سفید، و قطع ارتباط با خانواده‌ها در این زندان مسبوق به سابقه است و گزارش‌های متعددی آن را تأیید کرده‌اند.

نقض حقوق بشر – تحلیل حقوقی بر اساس میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی:

زندانیان بندهای سیاسی علاوه بر محکومیت ناعادلانه، تحت فشار روانی شدید برای سکوت قرار گرفته‌اند. این فشارها شامل تهدید به صدور احکام جدید، انزوا و حتی محرومیت از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی است.

نقض حقوق بشر در زندان شیبان اهواز به شرح زیر است:

ماده ۷ – ممنوعیت شکنجه: تهدید به قطع درمان و ایجاد فشار روانی مصداق شکنجه روحی است.
ماده ۱۰ – رفتار انسانی با زندانیان: شرایط غیرانسانی، عدم دسترسی به خدمات درمانی و تهدید به تبعید نقض این ماده است.
ماده ۱۴ – حق دادرسی عادلانه: سکوت اجباری و جلوگیری از مستندسازی، مانع دستیابی به عدالت است.
ماده ۱۹ – حق آزادی بیان: تهدید به مجازات برای اطلاع‌رسانی درباره شرایط زندان، نقض آشکار حق آزادی بیان است.