پیکرها کجاست؟ فراخوان برای شناسایی مزار زندانیان سیاسی و ثبت شکایت خانواده‌ها

با تداوم عدم تحویل پیکر زندانیان سیاسی اعدام شده، فراخوانی برای شناسایی محل دفن و مستندسازی موارد نقض حقوق بشر توسط دیکتاتوری حاکم منتشر شد

کانون حقوق بشر ایران،  چهارشنبه ۱۹ فروردین‌ماه ۱۴۰۵ – در پی ادامه روند عدم تحویل پیکر زندانیان سیاسی اعدام شده به خانواده‌هایشان، فراخوانی با عنوان پیکرها کجاست؟ با هشتگ «#پیکرها_کجاست» منتشر شده است که هدف آن شناسایی محل دفن جان‌باختگان و ثبت شکایت خانواده‌هایی است که از دانستن سرنوشت عزیزانشان محروم مانده‌اند.

پیکرها کجاست؛ پرسشی بی‌پاسخ برای خانواده‌ها

پرسش «پیکرها کجاست» دهه ها است که به یکی از اصلی‌ترین مطالبات خانواده‌های زندانیان سیاسی اعدام شده در دیکتاتوری حاکم بر کشورمان ایران، تبدیل شده است. خانواده‌هایی که نه تنها از دیدار آخر با عزیزان خود محروم مانده‌اند، بلکه حتی از تحویل پیکر محروم شده و اطلاعی از محل دفن آنان ندارند. این وضعیت، رنجی مداوم و طولانی‌مدت را برای بازماندگان ایجاد کرده و این پدران و مادران نیز پس از اعدام فرزندان خود، به این شکل توسط پاسداران و سران حکومت ضد بشری ، شکنجه می شوند.

اعدام‌های اخیر و تداوم عدم تحویل پیکرها

از ابتدای سال جاری تاکنون، دست‌کم ۶ زندانی سیاسی وحید بنی‌عامریان، محمد تقوی، بابک علیپور، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر، اکبر دانشورکار و ۴ تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴، امیرحسین حاتمی، محمدامین بیگلری، شاهین واحد‌پرست و علی فهیم اعدام شده‌اند. پس از اجرای احکام، پیکر این زندانیان به خانواده‌هایشان تحویل داده نشده و هیچ اطلاعات شفافی درباره محل دفن آنان توسط دستگاه اطلاعاتی و قضاییه ارائه نشده است. این روند، نگرانی‌ها درباره سرنوشت دیگر زندانیان را نیز افزایش داده است.

تکرار یک سیاست قدیمی در برخورد با زندانیان سیاسی اعدام شده

عدم تحویل پیکر زندانیان سیاسی که در اتاقهای مرگ این حاکمیت دیکتاتوری به دار کشیده می شوند، موضوعی تازه نیست و طی ۴ دهه گذشته نیز به کرات تکرار شده است. در مواردی مانند زندانیان سیاسی مهدی حسنی و بهروز احسانی نیز پیکرها به خانواده‌ها تحویل داده نشد. همچنین در جریان قتل عام زندانیان سیاسی در  سال ۶۷، بسیاری از اعدام‌شدگان در گورهای جمعی یا مکان‌های نامعلوم توسط مأمورین و پاسداران حکومت دفن شدند و خانواده‌ها هرگز از محل دفن فرزندان خود مطلع نشدند.

پنهان‌سازی پیکرها؛ ادامه فشار بر خانواده‌ها

پنهان‌کردن پیکر زندانیانی که به اتهامات سیاسی اعدام می شوند، تنها محدود به زمان اجرای حکم نیست، بلکه به‌عنوان شکلی از فشار مستمر بر خانواده‌ها عمل می‌کند. این اقدام، خانواده‌ها را از حق برگزاری مراسم تدفین، سوگواری و مراسمی درخور و شایسته عزیزانشان محروم می‌کند. پیامدهای روانی این وضعیت می‌تواند تا سال‌ها بر زندگی بازماندگان تأثیر بگذارد و به نوعی شکنجه مستمر تبدیل شود. کما اینکه طی سال‌های گذشته شماری از خانواده ها به دلیل فشارهای روحی ناشی از عدم تحویل‌گیری پیکر و اطلاع از محل دفن فرزندان‌شان، جان خود را از دست داده اند.

نقش پنهان‌سازی در جلوگیری از دادخواهی

گزارش‌ها نشان می‌دهد که پنهان‌سازی پیکرها و عدم اعلام محل دفن زندانیان سیاسی از دهه شصت تاکنون، در بسیاری از موارد با هدف جلوگیری از شکل‌گیری دادخواهی خانواده‌ها انجام می‌شود. نبود محل مشخص برای دفن، امکان برگزاری مراسم و گردهمایی‌های اعتراضی را محدود می‌کند و به‌نوعی مانع از شکل‌گیری حرکت‌های جمعی در پیگیری حقوق قربانیان می‌گردد.

• فیلم تکان ‌دهنده به رگبار بستن و کشتن ۲نوجوان بخاطر شادی مرگ خامنه‌ای در فردیس کرج
• بازداشت اسماعیل شکری منتشر کننده فیلم دردناک «سپهر بابا کجایی؟» و جستجو در بین اجساد – هشدار تصاویر دردناک
• اعدام دو زندانی سیاسی در زندان قزلحصار؛ اجرای حکم اعدام در شرایط جنگ و زیر بمباران
• اعدام پویا قبادی و بابک علیپور در زندان قزلحصار؛ ادامه موج اعدام‌ها پس از اعدام‌های روز گذشته
• اعدام امیرحسین حاتمی پس ا ز محاکمه‌ای شتابزه و سراسر ابهام
• اعدام وحید بنی عامریان و ابوالحسن منتظر؛ موج اعدام‌ها و ضرورت واکنش جامعه جهانی
• اعدام دو زندانی سیاسی محمدامین بیگلری و شاهین واحد‌پرست در پرونده‌ای پرابهام
• اعدام علی فهیم در پرونده‌ای پرابهام؛ روایت‌های متناقض از آتش‌سوزی پایگاه بسیج

پیشینه ناپدیدسازی و دفن‌های بی‌نام و نشان

از ابتدای استقرار حاکمیت، هزاران نفر به دلایل سیاسی یا عقیدتی اعدام یا ناپدید شده‌اند. بسیاری از این افراد در گورهای جمعی یا بی‌نام و نشان دفن شده‌اند و هیچ اطلاعات رسمی درباره سرنوشت آنان منتشر نشده است. این وضعیت، یکی از موارد مستمر نقض حقوق بشر و حقوق اولیه خانواده های زندانیان در سال‌های گذشته محسوب می‌شود.

فراخوان پیکرها کجاست؟ برای شناسایی مزار زندانیان سیاسی بی مزار

در این شرایط، کانون حقوق بشر ایران فراخوانی را برای شناسایی مزار اعدام‌شدگان منتشر کرده است. هدف این فراخوان، جمع‌آوری اطلاعات درباره محل دفن زندانیان و مستندسازی مواردی است که در آن‌ها پیکر اعدام‌شدگان به خانواده‌های آنان تحویل داده نشده است.

در این فراخوان از خانواده‌ها، شاهدان و کلیه افرادی که اطلاعاتی درباره محل دفن این عزیزان دارند، خواسته شده است که اطلاعات خود را ثبت و ارائه کنند. این اطلاعات می‌تواند در روشن شدن حقیقت و ثبت مستندات مربوط به جنایات جمهوری اسلامی در اعدام و پنهان سازی پیکر زندانیان نقش مهمی ایفا کند.

دعوت به ثبت شکایت خانواده‌ها

بخش دیگری از این فراخوان به ثبت شکایت خانواده‌هایی اختصاص دارد که از تحویل پیکر یا اطلاع از محل دفن عزیزانشان محروم شده‌اند. این اقدام با هدف مستندسازی موارد نقض حقوق بشر و ایجاد امکان پیگیری در سطح بین‌المللی انجام می‌شود.

خانواده‌ها می‌توانند با ارائه اطلاعات و ثبت شکایت، به روند ثبت و پیگیری این موارد کمک نمایند و در مسیر روشن شدن حقیقت مشارکت داشته باشند.

فراخوان نهایی؛ تاریخ شاهد ماست

ما یقین داریم که در آینده‌ای نه‌چندان دور، عاملان این جنایت‌ها محاکمه شده و در برابر تاریخ پاسخگو خواهند شد. تاریخ همواره گواه حقیقت بوده و خواهد بود. آنچه امروز ثبت می‌شود، فردا سندی انکارناپذیر از تاریخ خونین ملت ایران برای دستیابی به آزادی خواهد شد.

از کلیه شهروندان درخواست می‌شود برای ثبت شکایت از طریق راه‌های ارتباطی زیر با کانون حقوق بشر ایران در تماس باشند:

 Email:
‎info@iranhrs.org

 Contact Form:
‎https://iranhrs.org/contact-us/

 WhatsApp:
‎+31 6 17325233

 Telegram:
‎@MaryamHashemai

Instagram:
‎maryamhashemie2020

لطفاً با مراجعه به کانال‌ها و صفحات رسمی کانون حقوق بشر ایران، اطلاعات خود را ارسال نمایید. مشارکت شما گامی مؤثر در مسیر حقیقت، عدالت و پاسخگویی است.

درخواست از نهادهای بین‌المللی برای رسیدگی

در این فراخوان همچنین از نهادهای بین‌المللی و سازمان‌های حقوق بشری درخواست شده است که به موضوع عدم تحویل پیکر اعدام‌شدگان توجه کرده و برای بررسی این موارد اقدام کنند. این درخواست در شرایطی مطرح شده که گزارش‌ها از تداوم این روند در سال‌های اخیر حکایت دارد.

پیکرها کجاست؛ مطالبه‌ای برای حقیقت و پاسخگویی

پرسش «پیکرها کجاست» همچنان به‌عنوان یک مطالبه اساسی باقی مانده است. خانواده‌ها حق دارند از سرنوشت عزیزان خود آگاه شوند و امکان دفن و سوگواری برای آنان را داشته باشند. پاسخ به این پرسش، بخشی از روند دستیابی به حقیقت و پاسخگویی در قبال این موارد محسوب می‌شود.

این فراخوان تلاشی است برای ثبت و مستندسازی این مطالبه و ایجاد مسیری برای پیگیری آن؛ مسیری که می‌تواند به روشن شدن سرنوشت افرادی که پیکرهایشان ناپدید شده، کمک کند و صدای خانواده‌هایی باشد که سال‌ها در انتظار پاسخ مانده‌اند.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک