وضعیت وخیم آیدا نجف لو، پس از شکستگی ستون فقرات؛ ممانعت از درمان به دستور مقامات زندان اوین

خانم نجف لو پیش‌تر چندین بار از مسئولان خواسته بود به‌دلیل ابتلا به روماتیسم و دردهای مزمن کمر، اجازه دهند تخت پایین‌تر را استفاده کند، اما این درخواست‌ها بی‌پاسخ ماند. سقوط او نتیجه مستقیم همین بی‌توجهی‌ها بود

اسامی و مشخصات زنان زندانی سیاسی در زندان اوین — آیدا نجفلو

کانون حقوق بشر ایران، چهارشنبه ۱۴ آبان‌ماه ۱۴۰۴ – آیدا نجف لو، نوکیش مسیحی و زندانی عقیدتی در زندان اوین، پس از سقوط از تخت دوطبقه و شکستگی مهره ستون فقرات، بدون دریافت درمان ضروری به زندان بازگردانده شد. این اقدام در تضاد آشکار با اصول حقوق بشر و استانداردهای بین‌المللی رفتار با زندانیان است.

حادثه دردناک در زندان اوین و بازگشت بدون درمان

روز یکشنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۴، آیدا نجف لو، نوکیش مسیحی محبوس در بند زنان زندان اوین، بر اثر سقوط از تخت دوطبقه دچار شکستگی مهره T12 ستون فقرات شد.
او بلافاصله به بیمارستان طالقانی تهران منتقل شد و پزشکان پس از انجام تصویربرداری، شکستگی ستون فقرات را تأیید کردند. با این حال، بدون دریافت درمان مناسب و حتی در حالی که قادر به حرکت نبود، به زندان بازگردانده شد.

این اقدام موجب اعتراض گسترده زندانیان سیاسی و عقیدتی در بند زنان شد. در پی این اعتراض‌ها، مسئولان زندان ناگزیر شدند او را بار دیگر به بیمارستان شهدای تجریش منتقل کنند، اما درمان مؤثر همچنان به‌تعویق افتاد.

تأکید پزشکان بر جراحی فوری و تداوم اهمال درمانی

پزشکان بیمارستان شهدای تجریش پس از بررسی نتایج MRI، جراحی فوری، فیزیوتراپی طولانی‌مدت و مراقبت ویژه را برای جلوگیری از فلج یا آسیب دائمی ضروری دانستند.
با این وجود، آیدا نجف لو مجدداً به زندان بازگردانده شد و تا امروز هیچ اقدام درمانی جدی برای او صورت نگرفته است.

به گفته منابع نزدیک به زندانیان بند زنان، خانم نجف لو پیش‌تر چندین بار از مسئولان خواسته بود به‌دلیل ابتلا به روماتیسم و دردهای مزمن کمر، اجازه دهند تخت پایین‌تر را استفاده کند، اما این درخواست‌ها بی‌پاسخ ماند. سقوط او نتیجه مستقیم همین بی‌توجهی‌ها بود.

ادامه بازداشت آیدا نجف لو، نوکیش مسیحی، در زندان اوین؛ بلاتکلیفی، بیماری و وثیقه ۱۱ میلیاردی — ادامه بازداشت آیدا نجف لو، نوکیش مسیحی

پرونده قضایی و محرومیت از حقوق پایه‌ای

آیدا نجف لو در بهمن‌ماه ۱۴۰۳ توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت شد. او پس از چند هفته بازجویی در بند ۲۰۹ اوین، از ۲۴ فروردین ۱۴۰۴ در بند زنان نگهداری می‌شود.
اتهامات او شامل «فعالیت تبلیغی علیه نظام»، «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و خارجی» و «تشکیل و هدایت کلیسای خانگی» عنوان شده است.

جلسه اول دادگاه او در ۱۵ شهریورماه ۱۴۰۴ به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی برگزار شد و جلسه دوم برای ۲۹ مهرماه همان سال تعیین گردید. با این حال، او از دسترسی آزاد به وکیل منتخب و تماس منظم با خانواده محروم بوده است.

نگرانی عمیق از وضعیت جسمانی و فشار بر سایر زندانیان

زندانیان بند زنان اوین نسبت به وضعیت جسمی آیدا نجف لو ابراز نگرانی کرده‌اند و تأکید دارند که ادامه نگهداری او بدون امکانات درمانی، مصداق شکنجه و رفتار غیرانسانی است.
او هم‌اکنون به‌سختی قادر به حرکت است و تنها با کمک دیگر زندانیان و مصرف داروهای مسکن قوی روز را سپری می‌کند. خانواده‌اش نیز بارها نسبت به وضعیت وخیم سلامتی او هشدار داده‌اند اما تاکنون هیچ پاسخ روشنی از مسئولان دریافت نکرده‌اند.

نقض فاحش اصول بنیادین حقوق بشر

رفتار با آیدا نجف لو نقض آشکار چندین اصل کلیدی از اسناد بین‌المللی حقوق بشر است:

ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق هر انسان به زندگی، آزادی و امنیت شخصی.
ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هیچ‌کس نباید مورد شکنجه یا رفتار ظالمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز قرار گیرد.
ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر: هر فرد حق دارد از استاندارد مناسب زندگی، از جمله مراقبت پزشکی و سلامت برخوردار باشد.
ماده ۱۰ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی: با تمام افرادی که از آزادی محروم شده‌اند باید با انسانیت و احترام به کرامت ذاتی انسان رفتار شود.
قواعد نلسون ماندلا (سازمان ملل): تأکید بر دسترسی فوری زندانیان به خدمات درمانی و منع هرگونه تأخیر در درمان پزشکی.

نادیده گرفتن وضعیت وخیم جسمی آیدا نجف لو و ممانعت از درمان پزشکی، نقض صریح این اصول و مصداق رفتار غیرانسانی و بی‌رحمانه محسوب می‌شود.

نمادی از رنج زندانیان عقیدتی در دیکتاتوری مذهبی

آیدا نجف لو، نوکیش مسیحی و فعال مذهبی، اکنون به نمادی از سرنوشت تلخ زندانیان عقیدتی زن در دیکتاتوری مذهبی بدل شده است؛ زنانی که به دلیل باور دینی یا اندیشه‌ای متفاوت، در زندان‌ها از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود از جمله حق درمان، امنیت و کرامت انسانی محروم مانده‌اند.

ادامه بی‌توجهی به وضعیت او نه تنها تهدیدی برای جانش است، بلکه بار دیگر تصویری دردناک از وضعیت وخیم حقوق بشر و فقدان پاسخگویی نهادهای مسئول در قبال زندانیان عقیدتی را به نمایش می‌گذارد.