زندانی سیاسی مرضیه فارسی، وضعیت جسمی وخیم ناشی از سرطان

مرضیه فارسی با سرگیجه‌های ناتوان‌کننده و دردهای قلبی؛ در زندان اوین بدون درمان رها شده است

کانون حقوق بشر ایران، سه‌شنبه ۱۲ فروردین‌ماه ۱۴۰۴ – زندانی سیاسی مرضیه فارسی که هم اکنون در بند زنان زندان اوین محبوس است، از سرگیجه مستمر رنج می برد. بر اساس گزارشهای رسیده، این زندانی سیاسی مدتی است دچار سرگیجه های مستمر و ناتوان کننده شده است، اما از آنجا که امکان درمان در بیرون زندان ندارد، درمان نشده و سردردهای طاقت فرسا همچنان ادامه دارد. این موضوع باعث وضعیت جسمی وخیم وی ناشی از سرطان می‌باشد.

بر اساس همین گزارش مرضیه فارسی در زمانی که مبتلا به سرطان شد، دچار دردهای قلبی شد که پزشکان تشخیص دادند که به بیماری قلبی مبتلا شده است. او پیش از دستگیری در حال درمان بیماری سرطان بود و حال به دلیل بازداشتهای پیاپی و عدم رسیدگی مناسب در رنج و عذاب است.

درباره زندانی سیاسی مرضیه فارسی

مرضیه فارسی، متولد ۱۳۴۶، اهل تهران، دیپلمه، متاهل، مادر چند فرزند است.

روز ۳۰ مرداد ۱۴۰۲، در آستانه سالگرد اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، مردم ایران ، در تهران بازداشت و به بند ۲۰۹ اوین منتقل شد. او به اتهام «بغی و ارتباط با مجاهدین خلق»، توسط قاضی ایمان افشاری در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ۱۵ سال حبس محکوم شد. مرضیه فارسی پیش از این در ۲۹بهمن ماه سال ۹۸، در شهرری بازداشت و تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفت و سرانجام به ۵ سال زندان محکوم شد. وی پس از گذشت ۳ سال در روز ۳ اسفندماه ۱۴۰۱ از بند زنان زندان اوین آزاد شد.

• ابراهیم مرتضوی، نفر کلیدی باند «سید سکه»
• «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» شصت و دومین کارزار در ۳۸ زندان

نقض قوانین جهانی حقوق بشر با زندانی کردن مرضیه فارسی

زندانی کردن بیماران، به ویژه آن‌هایی که مانند مرضیه فارسی به بیماری‌های سخت مبتلا هستند، نقض آشکار اصول بنیادین منشور جهانی حقوق بشر است. این عمل نه تنها خلاف اصول انسانی و اخلاقی است، بلکه با بسیاری از مواد این منشور نیز مغایرت دارد.

برخی از مهم‌ترین موادی که با این عمل نقض می‌شوند، عبارتند از:

حق حیات (ماده ۳): این ماده به صراحت بیان می‌کند که هر فرد حق زندگی دارد. زندانی کردن بیمار به ویژه در شرایطی که دسترسی به مراقبت‌های پزشکی مناسب وجود نداشته باشد، این حق بنیادین را نقض می‌کند.

منع شکنجه و رفتار غیرانسانی (ماده ۵):

این ماده هرگونه شکنجه یا رفتار یا مجازات بی‌رحمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز را ممنوع می‌کند. زندانی کردن بیمار در شرایط نامناسب و بدون دسترسی به مراقبت‌های پزشکی، می‌تواند نوعی شکنجه یا رفتار غیرانسانی محسوب شود.

اصل برابری (ماده ۷): این ماده بیان می‌کند که همه افراد برابر قانونند و حق دارند بدون تبعیض از حمایت برابر قانون برخوردار شوند. زندانی کردن بیمار به دلیل بیماری او، نوعی تبعیض محسوب می‌شود.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک