زندانیان بیمار در اتاق انتظار مرگ ؛ بحران مصونیت برای محرومیت کشنده‌ی زندانیان از مراقبتهای پزشکی
به گزارش کانون حقوق بشر ایران، زندانیان بیمار در اتاق انتظار مرگ، عنوان گزارشی تحقیقی از سازمان عفو بین الملل که در تاریخ ۲۳ فروردین ۱۴۰۱ منتشر شده است.
سازمان عفو بین‌الملل در گزارشی تحقیقی با بررسی جزییات مرگ ۹۶زندانی در زندانهای ایران، اعلام کرد: زندانهای ایران به اتاق انتظار مرگ تبدیل شده و مقامات زندانهای ایران با ممانعت عامدانه از دسترسی زندانیان بیمار به مراقبتهای پزشکی حیاتی، در حال ارتکاب نقض تکان دهنده حق حیات هستند.
بر اساس گزارش سازمان عفو بین الملل، ۶۴ نفر از ۹۶ زندانی ای که عفو بین الملل گزارش های مربوط به آنها را بررسی کرده است، در داخل زندان جان باخته اند.
در قسمتی از این گزارش درباره وضعیت زندانیانی که به دلایل سیاسی حبس شده اند میخوانیم: این نقض حق حیات، از فرهنگی نهادینه شده در زندانهای ایران نشات میگیرد که به قداست جان انسانها و کرامت و حرمت ذاتی زندانیان اعتنایی ندارد، فرهنگی که از رهگذر اعطای اختیارات نامحدود به مسئولان زندان و در فضایی توأم با مصونیت از مجازات برای شکنجه و سایر بدرفتاری‌ها علیه زندانیان تسهیل میشود.
در مورد آن دسته از زندانیانی که به دلایل سیاسی حبس شده اند، یافته های بلندمدت عفو بین الملل نشان میدهد که این زندانیان، خانواده هایشان و طیف گسترده تری از جامعه مدنی ممانعت از دسترسی به مراقبتهای پزشکی کافی را اقدامی ظالمانه و عامدانه میدانند که به قصد درهم شکستن زندانیان و روحیه ی مقاومت و پایداری آن ها ، مجازات آنها برای دگراندیشی و حتی سرعت دادن به زوال جسمانی و حتی مرگ آنها صورت میگیرد.
در قسمت دیگری از این گزارش آمده است: این سازمان همچنین ثبت کرده است که چگونه مقامات زندان، زندانیان را در طول دوران حبس خود از دسترسی به مراقبتهای پزشکی مکفی، از جمله آزمایش‌های تشخیصی، معاینات منظم و مراقبتهای پس از عمل، محروم می‌کنند، محرومیتی که موجب وخامت عوارض بیماری‌های از پیش موجود زندانیان و تحمیل درد و رنج بیشتر بر آنها شده و در نهایت به مرگ‌های نا‌به‌هنگام منتهی شده است.
بهداری‌های زندان در ایران به امکانات مورد نیاز برای رسیدگی به مشکلات پیچیده سلامتی مجهز نیستند. آنها همچنین فاقد نیروی انسانی کافی هستند و نه فقط پزشک متخصص کم دارند که در صورت نیاز برای یک یا چند ساعت در طول هفته به بهداری می‌روند بلکه حتی پزشکان عمومی واجد شرایط هم به اندازه کافی در آنها وجود ندارد. در نتیجه، زندانیانی که دچار موقعیت اورژانسی شده و نیاز به مراقبتهای پزشکی تخصصی فوری دارند باید به مراکز پزشکی خارج از زندان منتقل شوند.
عبدالواحد گمشادزهی در اردیبهشت 1395 در زندان مرکزی زاهدان درگذشت. پزشکان زندان هشدار داده بودند که عبدالواحد نیاز به بستری‌شدن دارد، اما مسئولان از صدور اجازه امتناع ورزیدند. گروه‌های حقوق بشری گفته‌اند که این جوان 19 ساله، که در زمان دستگیری کودک بوده، بر اثر بی‌اعتنایی به لخته‌شدن خون در مغزش که ناشی از ضرب و شتم در جریان دستگیری و یا بازجویی‌های دو سال پیش بوده، جان باخت. در دوران حبس، درخواست‌های متعدد او برای معالجه و درمان رد شده بود.
شصت و چهار نفر از ۹۶ زندانی که عفو بین‌الملل گزارش‌‌های مربوط به آنها را بررسی کرده در داخل زندان جان باخته‌اند. از این میان، بسیاری در بند خود درگذشته‌اند که معنایش این است آنها در ساعات پایانی حیات حتی تحت مراقبتهای اولیه‌ی پزشکی قرار نگرفته‌اند. تعدادی دیگر در حالی که در بهداری‌های زندان با تجهیزات ابتدایی نگهداری می‌شدند جان خود را از دست دادند.
۲۶ زندانی به دنبال تأخیرهای عمدی و کشنده از سوی کارکنان پزشکی و یا مسئولان زندان، در حین انتقال به بیمارستان یا اندکی پس از بستری‌شدن در آن جان باختند.
در بسیاری از موارد، هم کارکنان بهداری زندان و هم مسئولان زندان، زندانیانی را که در شرایط پزشکی اورژانسی قرار داشتند متهم به به تمارض و یا اغراق در علائم بیماری کردند…
کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / توییتر / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک