زندان فشافویه؛ اعتصاب زندانیان سیاسی در اعتراض به بازرسی‌های تحقیرآمیز خانواده‌ها

زندانیان سالن ۵ زندان فشافویه با خودداری از حضور در آمار روزانه، به تعرض مأموران به خانواده‌های خود واکنش نشان دادند

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۲۷ تیرماه ۱۴۰۴ – زندان فشافویه بار دیگر به صحنه اعتراض و اعتصاب زندانیان سیاسی تبدیل شد. روز سه‌شنبه ۲۶ تیرماه، شماری از زندانیان سیاسی محبوس در سالن ۵ زندان تهران بزرگ، که بیشتر با نام زندان فشافویه شناخته می‌شود، در اعتراض به بازرسی‌های تحقیرآمیز مأموران از خانواده‌هایشان، دست به اعتصاب زدند. این اعتراض پس از آن آغاز شد که در جریان ملاقات روز چهارشنبه ۲۵ تیرماه، زنان خانواده زندانیان مورد بازرسی بدنی تحقیرآمیز قرار گرفتند؛ اقدامی که زندانیان آن را مصداق روشن تعرض و توهین به کرامت انسانی دانستند.

بر اساس گزارش‌های رسیده از داخل زندان فشافویه، مأموران هنگام ورود خانواده‌ها به سالن ملاقات، به‌ویژه زنان، آنان را وادار به بازرسی‌های غیرقانونی و تحقیرکننده کرده‌اند. این رفتارها با توجیه‌های امنیتی صورت گرفته اما از نگاه زندانیان، هدف اصلی آن شکستن روحیه زندانیان و خانواده‌هایشان و ایجاد فشار روانی است. این اقدامات در حالی انجام می‌شود که خود مسئولان زندان متهم به وارد کردن مواد مخدر و ایجاد شبکه‌های فساد در درون زندان هستند، موضوعی که بارها توسط زندانیان سیاسی افشا شده است.

اعتراض جمعی زندانیان سالن ۵؛ مقاومت در برابر تحقیر

در واکنش به این رفتارها، دست‌کم ۲۰ زندانی سیاسی در سالن ۵ با خودداری از حضور در آمار روزانه، به نشانه اعتراض در محوطه هواخوری باقی ماندند و اعلام کردند که این روند را تا زمان پایان رفتارهای تحقیرآمیز ادامه خواهند داد. این حرکت اعتراضی با همبستگی و هماهنگی زندانیان صورت گرفت و پیام روشنی به مسئولان زندان فشافویه داد: زندانیان در برابر توهین و تعرض به خانواده‌های خود سکوت نخواهند کرد.

محمد نوری‌زاد، زندانی سیاسی شناخته‌شده و یکی از چهره‌های حاضر در این اعتصاب، در پیامی تأکید کرده است:

«وارد‌کننده اصلی مواد مخدر به زندان خود مسئولان زندان هستند، اما با نگاهی مشکوک و توهین‌آمیز زن و بچه ما را به طرز وقیحی برهنه کرده و بازرسی می‌کنند. این رفتارها در عرف و قانون مصداق تجاوز جنسی است و همه از این اقدامات نفرت‌انگیز خشمگین هستند. ما برای مقابله با گارد زندان نیز آماده‌ایم.»

این سخنان نشان‌دهنده اوج خشم زندانیان سیاسی نسبت به شرایط تحقیرآمیز در زندان فشافویه است؛ جایی که خانواده‌های زندانیان نه‌تنها از ملاقات با عزیزانشان محروم می‌شوند، بلکه با تهدید، توهین و بازرسی‌های غیرقانونی روبه‌رو هستند.

انتقال تنبیهی دو تن از بازداشت شدگان اعتراضات در زندان تهران بزرگ — زندان تهران بزرگ (فشافویه)

زندان فشافویه؛ نماد شکنجه روانی و جسمی زندانیان سیاسی

زندان فشافویه، یکی از مخوف‌ترین زندان‌های کشور است که در سال‌های اخیر بارها به دلیل نقض گسترده حقوق بشر در صدر گزارش‌های نهادهای حقوق بشری قرار گرفته است. این زندان به‌ویژه برای زندانیان سیاسی و عقیدتی به محلی برای شکنجه‌های روانی، محرومیت از امکانات اولیه پزشکی و غذایی، و رفتارهای خشن مأموران تبدیل شده است.

در ماه‌های گذشته، گزارش‌های متعددی از درون این زندان منتشر شده که از شرایط غیرانسانی نگهداری زندانیان حکایت دارد. کمبود آب آشامیدنی، غذای فاسد، نبود امکانات گرمایشی و سرمایشی، تراکم بیش از حد جمعیت در بندها و نبود امکانات پزشکی مناسب تنها بخشی از مشکلات ساختاری زندان فشافویه است. اما در کنار این شرایط سخت، فشار روانی بر زندانیان و خانواده‌هایشان از طریق بازرسی‌های تحقیرآمیز، قطع ملاقات‌ها، و تهدیدهای مداوم، عمق فاجعه را بیشتر کرده است.

نهادهای حقوق بشری بارها اعلام کرده‌اند که این روش‌ها در زندان فشافویه هدفی جز شکستن روحیه زندانیان سیاسی ندارد. مأموران با ایجاد فشار بر خانواده‌ها، تلاش می‌کنند زندانیان را وادار به سکوت و تسلیم کنند.

مسئولیت افشاگری بر دوش هر انسان آزادیخواه

انتشار خبر و افشای حقیقت از درون زندان فشافویه اقدامی بسیار خطرناک است که حتی می‌تواند به قیمت جان افشاکنندگان تمام شود. حاکمیت تلاش می‌کند هیچ خبری از این زندان به بیرون درز نکند و با سرکوب شدید، هر صدای اعتراضی را در نطفه خفه کند.

با این حال، زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان بارها با فداکاری و خطرپذیری، اخبار سرکوب زندانیان را به بیرون منتقل کرده‌اند تا چهره واقعی زندان فشافویه و نقض فاحش حقوق بشر در این مکان بر همگان آشکار شود. وظیفه هر انسان آزادیخواه و مدافع حقوق بشر این است که این جنایات را افشا و صدای زندانیان بی‌دفاع باشد. سکوت در برابر چنین فجایعی، همراهی با سرکوب و ادامه چرخه ظلم خواهد بود.

اعتصاب اخیر زندانیان سیاسی در زندان فشافویه تنها یکی از نمونه‌های مقاومت زندانیان در برابر ظلم و تحقیر است. این حرکت نشان می‌دهد که حتی در تاریک‌ترین شرایط، روح آزادی‌خواهی خاموش نشده و زندانیان همچنان برای کرامت انسانی خود و خانواده‌هایشان می‌جنگند.