شلاق و شکنجه در زندان بهبهان رایج است. در صورتی که زندانی اعتراض کند، گماشتگان رئیس زندان به صورت گروهی روی او ریخته و وحشیانه وی را ضرب و شتم می‌کنند.

در زندان بهبهان وقتی زندانی جهت بازجویی و اطلاعات گیری به آگاهی برده می شود، در زمان بازگرداندن و تحویل به زندان، برغم اینکه در بازجویی بشدت شکنجه شده، در مقابل او یک برگه می گذارند و او را مبجور می‌کنند امضا کند که کاملا سالم است و شکنجه نشده است!

زندانی، پس از بازگشت به زندان به شدت تهدید می‌شود که حق هیچگونه شکایت در رابطه با شکنجه های اعمال شده در بازجویی و حتی حق رفتن به پزشکی قانونی را ندارد. (این مورد نه تنها در زندان بهبهان بلکه یکی از روشهای شناخته شده در بسیاری از زندانهای جمهوری اسلامی است.)

زندانیان جرائم عمومی به شدت شکنجه می شوند، آنها را با کابل می زنند طوری که جای آن تا چندین روز بر بدن زندانی باقی می ماند.

زندانیان سیاسی را طوری شکنجه می کنند که جای شکنجه باقی نماند. زندانیان سیاسی را مجبور می کنند بعد از شکنجه روی آب راه بروند یا آب روی بدنشان می ریزند که جای کبودی پاک شود.

یکی از شکنجه های رایج در زندان، زنجیر کردن زندانی با دستبند و پابند به میله آهنی و شکنجه اوست. به این شکل که زندانی را در وسط حیاط به میله ای زنجیر می کنند، سپس چند نفره او را ضرب و شتم کرده و ساعتها وی را به همین وضعیت در سرما و گرما نگه می دارند و شکنجه می‌کنند.

در تابستان سال ۱۴۰۰ یک زندانی به نام رضا چکاره ای ۲۵ ساله، متهم به درگیری در خیابان را در زندان به میله زنجیر کردند. پس از چند ساعت کتک زدن، او را تا صبح در حیاط با وضعیت زنجیر شده به میله نگه داشتند.

مسئولان زندان، بندها را با زندانیان دست نشانده و فرمانبر رئیس زندان، کنترل و اداره می کنند. این زندانیان که از شرورترین زندانیان از متهمان جرائم خطرناک و مواد مخدر هستند، برای رئیس زندان جاسوسی کرده و خبر می برند. آنها ما بازاء فراهم بودن شرایط خرید و فروش مواد مخدر و تشکیل باندهای مواد مخدر، «نظم زندان» را به نفع رئیس زندان برقرار می کنند.

معمولا آبگرم‌کن‌ها خراب است و آبگرم برای استحمام وجود ندارد. تعداد سرویس های بهداشتی نسبت به تعداد زندانیان، بسیار کم است. حیاط و هواخوری زندان کوچک و محیط آن بسیار کثیف است. بدلیل استعمال دخانیات هوای آن همواره پر از دود سیگار است. پتوهای زندان کم و بسیار کثیف هستند. در آرایشگاه ماشین اصلاح سر کم و غیربهداشتی است.

در بهداری زندان بهبهان پزشک تنها به مدت یک ساعت حضور دارد. پزشک از ساعت ۱۲ تا یک ظهر به شرط داشتن نوبت، نفرات را معاینه می‌کند. در غیر اینصورت هرچقدر هم که وضعیت زندانی وخیم باشد اجازه معاینه زندانی، توسط مسئولین بهداری به زندانی داده نمی‌شود.

کادر درمان هم روزانه در بهداری حضور دارند، اما علم چندانی نداشته و در بسیاری از موارد هیچ مشکلی از بیماری زندانیان حل نمی‌کنند.

در فروشگاه زندان بهبهان قیمت‌ها بسیار بالا است. برای نمونه یک کیلو تخم‌مرغ تا ۹۰هزار تومان هم به فروش می‌رسد. کالباس و سوسیس تا ۱۲۰ هزار تومان، نوشیدنی از ۳۰هزار تومان تا ۴۰هزار تومان به زندانیان فروخته می‌شود. در این زندان بخصوص قیمت آب‌میوه‌ها گران است.

میوه در این فروشگاه به‌شدت گران فروخته می‌شود. برای نمونه، یک کیلو نارنگی ۲۸ هزار تومان و یک کیلو انار تا ۴۰هزار تومان به فروش می‌رسد. قیمت سبزیجات هم بسیار گران‌تر از بیرون از زندان می‌باشد. کیفیت مواد هم نسبت به بیرون از زندان بسیار پایین است.

تعرض به زندانیان کم سن و سال از طرف زندانیانی که با مسئولین زندان در ارتباط هستند امری عادی است. مصرف مواد مخدر و میزان درگیری‌های باندی که با هدایت عوامل زندان انجام می‌شود، بسیار زیاد است. شمار زندانیانی که به‌دلیل فشارهای روحی اقدام به خودزنی می‌کنند بالا است.

عده ای از  زندانیان از چشم تا لب و رگ گردن، دست یا شکم خود را می زنند تا شاید بتوانند از زندان و شرایط آن، نجات پیدا کنند. در یک کلام محیط زندان محیطی دلگیر و وحشتناک است.