اعدام ۷زندانی در زندان‌های دزفول، قم و شیراز

اعدام ۷زندانی در زندان‌های دزفول، قم و شیراز

اعدام ۷زندانی در زندان‌های دزفول، قم و شیراز

تحلیلگران حقوق بشری می‌گویند روند صعودی اعدام‌ها در ایران، پاسخی سیاسی به خیزش‌های اجتماعی و نشانه‌ای از تلاش حاکمیت برای مهار نارضایتی عمومی است

کانون حقوق بشر ایران، جمعه ۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ – هفت زندانی در زندان‌های دزفول، قم و عادل‌آباد شیراز اعدام شدند. اعدام این زندانی همزمان با سرکوب اعتراضات سراسری و قطع اینترنت صورت گرفته است.

اعدام ۲زندانی در زندان دزفول

بامداد پنج‌شنبه ۲بهمن‌ماه ۱۴۰۴، دو زندانی در زندان دزفول اعدام شدند. هویت این زندانیان به شرح زیر است:

ـ حسین بنوره، اهل دزفول، وی ۳سال پیش به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شد.

ـ بهروز طحامی، ۴۴ ساله، اهل اهواز، وی ۵سال پیش به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شد. وی پیش از بازداشت در یک دامداری کار می‌کرد.

اعدام ۲زندانی در زندان قم

 سحرگاه یک‌شنبه ۲۱ دی‌ماه ۱۴۰۴، دو زندانی در زندان قم اعدام شدند. هویت این زندانیان به شرح زیر است:

ـ علی شاهقلی، ۲۸ ساله اهل سرخه حصار. وی ۴ سال پیش به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

ـ سیامک روزبه، ۳۲ ساله، اهل شهرک اندیشه تهران. وی ۲سال پیش به اتهام قتل بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

اعدام ۳زندانی در زندان عادل‌آباد شیراز

 صبحگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴،‌ سه زندانی در زندان عادل‌آباد شیراز اعدام شدند. اتهام این ۳زندانی سرقت مسلحانه و زورگیری عنوان شده است. هویت این زندانیان عبارت است از:

ـ اصغر کفاشی، ۲۴ ساله، اهل آمل. وی یک سال پیش بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

ـ شاهین بی‌باک، ۲۲ ساله، اهل آمل. وی یک سال پیش بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

ـ محمد ملکی‌زاده، ۳۰ ساله، اهل شیراز. وی ۲سال پیش به اتهام سرقت مسلحانه بازداشت و به اعدام محکوم شده بود.

اعدام این ۳زندانی بدون اطلاع به خانواده و انجام ملاقات آخر صورت گرفته است.

مغایرت حکم اعـدام با منشور جهانی حقوق بشر

ماده سوم این منشور صراحتاً بیان می‌کند: هر فرد حق حیات دارد. این حق مشمول هیچگونه محرومیتی نمی‌شود مگر به موجب حکم صادره از دادگاهی صالح در اثر ارتکاب جرمی که مطابق قانون، جرم محسوب شود.

حکم اعـدام به عنوان بالاترین مجازات، به طور مستقیم با این ماده از منشور جهانی حقوق بشر در تضاد است. چرا که:

حق حیات: حق حیات به عنوان یک حق بنیادین و غیر قابل سلب مطرح می‌شود. حکم اعـدام این حق را سلب می‌کند.

عدم برگشت‌پذیری: در صورت اجرای حکم اعـدام، امکان جبران اشتباه قضایی وجود ندارد.

شکنجه و رفتار غیرانسانی: برخی از روش‌های اجرای حکم اعـدام به عنوان شکنجه و رفتار غیرانسانی تلقی می‌شوند که این خود مغایر با مفاد منشور جهانی حقوق بشر است.

نقض تعهدات حقوق بشری در ارتباط با مجازات اعـدام

طبق ماده ۶ میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، که ایران یکی از امضاکنندگان آن است، صدور و اجرای حکم اعـدام تنها در صورت وجود ضمانت‌های کامل برای محاکمه عادلانه و در جرائم بسیار سنگین مجاز است. در بسیاری از پرونده‌های مشابه، عدم شفافیت، محدودیت‌های حقوقی متهم، و صدور احکام در دادگاه‌هایی فاقد استقلال لازم، مغایر با این اصل بنیادین حقوق بشر تلقی می‌شود.

کانون حقوق بشر ایران را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:
تلگرام / ایکس / اینستاگرام / یوتیوب / فیسبوک

خروج از نسخه موبایل